Musicalsites Amateur Musical Award 2017. Later meer! @a_musicalawards https://t.co/ysIRMmedx0
chrisvenneker RT @Musicalsites: Tommie Christiaan krijgt de jeugd 'on their feet'. Lees meer op https://t.co/z7lSeHwYKq @TommieChris https://t.co/NuVpijV
joel_reuser_ RT @Musicalsites: Tommie Christiaan krijgt de jeugd 'on their feet'. Lees meer op https://t.co/z7lSeHwYKq @TommieChris https://t.co/NuVpijV
MariskaPippi Mijn zondag weer goed besteed 👍🤘 https://t.co/XnQy9FZJ5a
Musicalsites De column van Bram Ven. Lees meer op https://t.co/a6BMx3CIfN https://t.co/TZyCkxSuJi
Musicalsites Tommie Christiaan krijgt de jeugd 'on their feet'. Lees meer op https://t.co/z7lSeHwYKq @TommieChris https://t.co/NuVpijVaGY
PiekvdKaaden RT @Musicalsites: Indrukwekkende preview van Mozart! https://t.co/WHwCKqNLPZ @MusicHall_be @RubenVankeer @Milladyy @PiekvdKaaden https://t.…
Musicalsites Column: Een dag uit het leven van Julia Berendse. Lees meer op https://t.co/z7lSeHwYKq https://t.co/st9MOLmQmi
MariskaPippi #AboutLastNight nu nog gauw de rest vd foto's mailen en dan door naar een volgend musicalbezoekje #drukdrukdrukhttps://t.co/pZZ19LxbI3

De eerste voorstelling – Column 3 van Maarten Redeker

Maarten Redeker (23) studeert op dit moment in z'n laatste jaar van de Muziektheater academie van conservatorium Codarts Rotterdam, speelde vorige zomer Simon in de door Daniël Cohen geregisseerde versie van Jesus Christ Superstar, staat dit seizoen in 'de Jantjes' als Kees en understudy Dolle Dries en Blauwe Toon van DommelGraaf & Cornelissen Entertainment, zingt in de fantastische vocal group the Jukebox Boys en is zangdocent. Dit seizoen schrijft hij voor Musicalsites maandelijks een column.

maarten

'Nog een half uur voor aanvang' klinkt het door de geluidsinstallatie achter de schermen van het theater Aan de Schie in Schiedam. Lichte rillingen lopen over m'n rug. Nog geen maand geleden vertelde een collega dat je je eerste professionele voorstelling nooit vergeet. Over 30 minuten is dat zover. Dan staan we voor het eerst voor publiek. Na weken hard gerepeteerd te hebben zijn we er klaar voor. Het is tijd om het publiek te laten genieten van het moois dat we met z'n allen hebben gemaakt. We hebben er zin in en zijn er aan toe. Ondanks dat velen de voorstelling eerder speelden, is toch de spanning bij iedereen voelbaar. Hoe gaat het publiek nu reageren? Wordt de reprise, na een seizoen pauze, weer net zo'n succes als de eerste serie? Zullen de aanpassingen in het script goed zijn? Nog één keer check ik of al m'n rekwisieten en de kleding voor m'n verkledingen op de juiste plekken gepreset heb. Met de gehele cast verzamelen we vervolgens op het toneel, tijd voor de gezamenlijke aftrap. Hand in hand staan we in een kring, 'Hmmm 1, 2, 3, in Godsnaam' klinkt het. Er worden snel wat knuffels aan elkaar gegeven en iedereen neemt z'n positie in. Daar sta je dan, alles 3 dubbel gecheckt, klaar voor de opening.

Later die avond sta ik na een verkleding klaar met de andere mannen in de coulissen voor een nieuwe opkomst. We rennen het toneel op, maken een beweging waarbij we op elkaar vallen en vervolgens hoor ik het geluid van iets dat ik in geen eerdere repetitie hoorde. Geen idee wat het kon zijn en niets vermoedend staan we één voor één op. Al snel merk ik wat er aan de hand is. Mijn broek blijkt van onderrug tot kruis volledig uitgescheurd te zijn. Aan de reacties uit het publiek is duidelijk te horen dat deze scheur niet te negeren valt. Dit komt mede door de fel paarse boxershort die ik zojuist aan 300 man publiek heb laten zien. Met twee handen hou ik m'n broek vast want anders zou hij volledig afzakken. 'Hoe nu verder?' Schiet het door m'n hoofd: Er volgt zo een lied met choreografie en op deze manier kan ik die niet mee doen. Er is maar één uitweg: even af, daar de broek laten maken en vervolgens weer op. En zo geschiedt, terwijl de scene verder speelt loop ik rustig af en laat in de coulissen m'n broek goed vast maken met wat veiligheidsspelden. Ik loop de vloer weer op alsof er niets aan de hand is. Het lied met de choreografie die daarop volgt verloopt prima tot ik in hurkhouding kom te staan en een prik in m'n bil voel. Eén van de veiligheidsspelden is losgeschoten. Met 1 hand houd ik de broek vast en dans zo de choreografie uit tot we met de gehele cast naar de rechterkant van het toneel bewegen en ik ongezien af kan lopen. Daar is even goed de tijd om de broek te herstellen en nu moet hij het redden tot de pauze. Waarin ik mijn broek uit kan doen en hij onder de naaimachine belandt.
Nog half in shock van wat me overkomen is in de eerste akte vangt de tweede akte aan die vervolgens gelukkig prima verloopt.

Mede door de spanning en onwennigheid van de eerste voorstelling was de scheur voor mij op het moment zelf niet bepaald leuk, maar niet lang na de voorstelling kon ik er gelukkig al hard om lachen. Inmiddels zijn we +/- 30 voorstellingen verder, als een geoliede machine verloopt iedere avond vlekkeloos. Iedereen is fantastisch op elkaar ingespeeld, zowel de cast als technici, in ieder theater gaat het dak er af. Wat heerlijk dat we nog +/- 50 keer mogen. O, en één ding is zeker gebleken. Mijn eerste professionele voorstelling zal ik inderdaad nooit meer vergeten.

Afgelopen maand nam de AVRO-TROS een kijkje achter de schermen bij de Jantjes, bekijk hier hun filmpje:
https://www.youtube.com/watch?v=Jm1OUHz7Aj0&feature=youtu.be