Het Vocal Performance Festival 2026 vormt de feestelijke afsluiting van vier jaar opleiding aan Muziektheater Codarts Rotterdam. Tijdens deze festivaldagen presenteren de afstuderende studenten hun Vocal Performance Concepts (VPC’s): persoonlijke, zelfontwikkelde voorstellingen waarin zij zich niet alleen tonen als performer, maar ook als maker. Onder begeleiding van coaches uit het werkveld onderzoeken zij hun eigen artistieke signatuur en brengen zij verhalen die dicht bij henzelf staan, in vormen die uiteenlopen van intiem muziektheater tot experimentele performance.
Ook op de derde festivalavond staat die artistieke eigenheid centraal. De voorstellingen van Baleria Bagchus, Roos Mulder en Jasmijn Veerman verschillen sterk in thematiek, vorm en muzikaal idioom, maar delen een opvallende ambitie en vakmanschap. Van een ontroerend laatste gesprek tot een vlijmscherpe dissectie van vrouwelijkheid en een muzikale herwaardering van Ophelia: deze makers laten zien hoe breed en persoonlijk het hedendaagse muziektheater kan zijn. Hun VPC’s zijn niet alleen afstudeerwerken, maar ook visitekaartjes van een nieuwe generatie theatermakers die klaarstaat om het werkveld te betreden.
Baleria Bagchus – Een Laatste Gesprek
Met haar afstudeervoorstelling ‘Een Laatste Gesprek’ laat Baleria Bagchus zien wat voor een veelzijdige en volwassen performer ze is geworden. Na eerdere stages in uiteenlopende producties zoals Door het Stof en Dolfje Weerwolfje brengt ze in deze zelfgemaakte musicalbewerking al haar disciplines – zang en spel – samen tot een prachtig, intiem geheel.
Daarbij krijgt ze sterk en subtiel tegenspel van Bart van Belois. Zijn spel vormt een perfecte tegenhanger voor de emotionele intensiteit van Baleria. De twee bouwen samen een geloofwaardige dynamiek op waarin aantrekking, afstand, frustratie en genegenheid voortdurend voelbaar zijn. Juist doordat Bart met ogenschijnlijke eenvoud en precisie speelt, krijgt de emotionele lading van de confrontaties extra gewicht. Hun samenspel voelt natuurlijk en doorleefd, waardoor de voorstelling nergens een solistische exercitie wordt, maar een werkelijk gedeeld verhaal.
Een prachtig verhaal
‘Een Laatste Gesprek’ is een even herkenbaar als pijnlijk concept: een ontmoeting tussen twee mensen voor één allerlaatste gesprek. Wat begint als een zoektocht naar antwoorden, mondt uit in een confronterende reis langs onuitgesproken geheimen en herinneringen. Baleria creëert vanaf het eerste moment een prachtige, intieme sfeer waarin de grote vraag centraal staat: kun je écht eerlijk zijn tegenover degenen van wie je het meeste houdt?
Breekbaar en technisch superieur gebalanceerd
Wat deze performance zo sterk maakt, is de emotionele gelaagdheid. Het script (vertaald door Hans Cassa en Baleria zelf) en de regie (onder coaching van Danny Westerweel) zoeken bewust de grenzen op. De lijn is heel dun tussen kwetsbaar en komisch, maar Baleria weet het verhaal keurig op die lijn te houden. Ze laat de humor de tragiek versterken, zonder dat het ten koste gaat van de oprechtheid. Ze acteert met een enorme gelaagdheid en zingt de muzikale partijen—onder sterke leiding van Joris Braster—werkelijk prachtig. Haar zang is technisch ijzersterk, maar blinkt vooral uit in de breekbaarheid waarmee ze haar tonen kleurt. Elke noot dient het drama, elke fysieke beweging verraadt de innerlijke strijd van haar personage.
‘Een Laatste Gesprek’ is een ontroerende voorstelling geworden over verbinding, afstand en de angst voor de waarheid. Baleria Bagchus bewijst met dit examen dat ze de traditionele musicalvorm moeiteloos naar haar eigen hand kan zetten met een unieke, fysieke en doorleefde touch. Mooi gezongen, fantastisch gespeeld en emotioneel trefzeker. Baleria Bagchus studeert af met een prestatie van formaat en is klaar voor de grote theaterzalen.
Roos Mulder – LADYLIKE
Het begint allemaal zo overzichtelijk en beheerst bij de halte van lijn 8. In de opening van haar afstudeervoorstelling ‘LADYLIKE’ schetst Roos Mulder een pijnlijk herkenbaar portret van een vrouw die krampachtig probeert te voldoen aan het maatschappelijke ideaalplaatje. Ze houdt van alliteraties, vult elke ochtend keurig haar sudoku in en spiegelt zich aan het cijfer drie: zachtaardig en zonder scherpe randen. Maar onder de beleefde smalltalk over tussenjassen broeit een vulkaan. Wanneer de sudoku-maker de ‘drie’ blijkt te zijn vergeten, breekt de controle. Wat volgt is een vlijmscherpe deconstructie van vrouwelijkheid en macht.
Van fatsoen naar vlijmscherpe punk
Gesteund door de strakke arrangementen van muzikaal leider Dion Platschorre en een ronkende liveband transformeert het toneel in een rauwe undergroundclub. Met de compromisloze punktracks van Nina Hagen schreeuwt Mulder de opgekropte frustratie van zich af. Onder de scherpe en trefzekere coaching van Dorien van Gent tast Roos haar uitersten af. Dat ze deze disciplines zo vloeiend in elkaar over kan laten lopen, echoot haar eerdere podiumervaring. Haar veelzijdigheid werd al gevormd tijdens haar stage in de interdisciplinaire voorstelling Not Here (van Annelinde Bruijs en Suze Milius), en die opgedane speelervaring komt in deze eigen voorstelling volledig tot uiting.
Het absolute emotionele ankerpunt is de overgang naar het titelnummer LADYLIKE. Hier legt Roos pijnlijk bloot hoe verstikkende fatsoensnormen jonge meisjes monddood maken, zelfs in situaties van intimidatie: Schop geen scène, ook niet als iemand zijn piemel laat zien, want dat is niet ladylike.” Het contrast tussen het vrijgevochten meisje van vroeger en de ijzeren wetten van het ‘vrouw-zijn’ komt keihard binnen.
Onverstoorbaar professionalisme onder tegenslag
Dat theater een levend medium is, werd tijdens de voorstelling bewezen toen de zender van Roos plotseling volledig uitviel. Waar menig performer uit de rol zou vallen, toonde Roos haar absolute klasse. Onverstoorbaar en met een bewonderenswaardige focus speelde én zong ze dwars door de technische storing heen. Juist door deze tegenslag won de voorstelling zowaar aan urgentie. Puur op eigen stemkracht hield ze zich staande; haar zang bleef loepzuiver en haar spel onverminderd krachtig. Het gaf de performance een extra laag rauwheid die achteraf gezien perfect paste bij de punk-attitude van het stuk.
‘LADYLIKE’ is een zinderende voorstelling die zowel rationeel als gevoelsmatig hard resoneert. Roos Mulder bewijst zich als een ijzersterke conceptmaker, tekstschrijver en performer met een zeldzame, authentieke podiumpresentatie. Ze weigert definitief om nog in een hokje te passen—en geef haar eens ongelijk. Een overrompelende afstudeerprestatie.
Jasmijn Veerman – WOE IS ME
Met haar afstudeervoorstelling ‘WOE IS ME’ bewijst Jasmijn Veerman zich direct als een hoogst eigenzinnige en urgente theatermaker. Waar Shakespeare de tragische Ophelia in Hamlet liet verdrinken in haar waanzin, eist Jasmijn hier de stem op die het personage nooit kreeg. Het resultaat is een muzikale, existentiële en overrompelende performance.
Van breekbare opera naar agressieve electro-rap
Wat direct diepe indruk maakt, is Jasmijn’s fabelachtige vocale veelzijdigheid. De diverse muziekstijlen—gecomponeerd door Michiel Augustijn—vliegen je om de oren. De voorstelling opent met een prachtig gezongen, loepzuivere Italiaanse opera (“O povera me”), die de melancholie en het historische slachtofferschap van de vrouw tastbaar maakt. Vervolgens switcht ze moeiteloos naar een absurdistisch popnummer over een onsterfelijke kwal (een metafoor voor jezelf onzichtbaar maken om te overleven), om uiteindelijk te exploderen in een rauwe, agressieve Duitstalige electro-rap waarin ze de rollen van dominantie omdraait. Het is eclectisch, gewaagd en geweldig uitgevoerd.
Rauwe beleving en sprekende mimiek
Jasmijn brengt de voorstelling met een enorme beleving. Klassieke Shakespeariaanse dialogen worden vlijmscherp verweven met angstaanjagend herkenbare, moderne podcast-soundbites over vrouwenhaat. Ondersteund door een indrukwekkend lichtontwerp blinkt ze uit met haar schitterende mimiek: haar blik schakelt in een fractie van een seconde van breekbare onschuld naar angstaanjagende waanzin.
Onder de coaching van Anne-Chris Schulting en Justin van Kampen levert Jasmijn Veerman een gelaagd meesterwerk af. ‘WOE IS ME’ provoceert, verrast en dwingt tot nadenken. Jasmijn Veerman studeert af met een absolute triomf. Dit is een energieke, expressieve actrice en maker met een grote toekomst voor zich.
Studenten om in de gaten te houden
Met hun afstudeervoorstellingen bewijzen Baleria Bagchus, Roos Mulder en Jasmijn Veerman dat de toekomst van het Nederlandse musical- en muziektheater in goede handen is. Hoewel hun voorstellingen qua vorm, thematiek en stijl sterk van elkaar verschillen, delen ze een opvallende artistieke volwassenheid. Alle drie tonen ze het lef om persoonlijke verhalen te vertellen, grenzen op te zoeken en bestaande vormen naar hun eigen hand te zetten.
Waar Baleria ontroert met haar kwetsbaarheid en verfijnde spel, overrompelt Roos met haar compromisloze energie en scherpe maatschappelijke blik. Jasmijn voegt daar een explosieve mix van muzikaliteit, expressie en inhoudelijke urgentie aan toe. Samen vormen zij het bewijs dat muziektheater vandaag de dag veel meer kan zijn dan alleen zang en spel: het is een plek voor eigenzinnige makers met een duidelijke stem.
Deze afstudeerlichting neemt niet alleen afscheid van Codarts, maar kondigt zich nadrukkelijk aan als een generatie om in de gaten te houden.
