Gisteravond vond de vierde en allerlaatste avond plaats van het Codarts Vocal Performance Festival 2026, waarbij de schijnwerpers stonden gericht op de laatste twee spelers: Julia Bronkhorst en Sylke Deters. Met hun indrukwekkende examens kunnen we terugkijken op vier prachtige avonden vol memorabele en grensverleggende voorstellingen. Tijdens dit festival presenteerden de vierdejaarsstudenten Muziektheater hun afstudeerprojecten in de vorm van unieke, zelfgemaakte vocal performances. 

Elke dag waren er meerdere voorstellingen te beleven waarin artistieke eigenheid, emotie en muzikaal vakmanschap centraal stonden – allemaal begeleid door ervaren coaches uit het werkveld. Met een duur van ongeveer 30 minuten per performance boden de studenten het publiek een intieme inkijk in het talent en de visie van deze nieuwe generatie muziektheater makers.

Julia Bronkhorst – ALMACHTIG

Het is een gedurfde zet voor een afstudeerwerk: jezelf transformeren tot de Schepper van het universum, gewapend met een microfoon en een gezonde dosis ironie. In haar solo-voorstelling ALMACHTIG doet de kersvers afgestudeerde Codarts-alumnus Julia Bronkhorst precies dat. En met succes. Bronkhorst stapt het werkveld in met een productie die even scherp als ontroerend is.

God in de beklaagdenbank

De opzet is helder: God is door de mensheid gedagvaard en moet zich in een kosmische rechtszaal verantwoorden voor alle ellende op aarde. Van de dreiging van een derde wereldoorlog tot de dagelijkse frustraties over Odido; de mens eist antwoorden. Julia speelt God niet als een verheven figuur op een wolk, maar als een ietwat cynische, eigenwijze en verrassend menselijke verschijning.

De tekst, die ze zelf schreef, switcht behendig tussen popculturele grappen en filosofische bespiegelingen. Een absoluut hoogtepunt is haar gortdroge, vlijmscherpe deconstructie van het sprookje Sneeuwwitje om aan te tonen dat het echte leven nu eenmaal geen sprookje is. Haar komische timing is hier ijzersterk.

Van rockfrontvrouw naar breekbare eenzaamheid

Muzikaal staat de voorstelling als een huis, gedragen door een strakke vierkoppige liveband. Julia etaleert moeiteloos haar vocale veelzijdigheid. De opening met Kiki Schippers’ Armen Wijd is nog krachtig en helder, maar de sfeer kantelt volledig tijdens een rauwe, hertaalde versie van Radioheads Man of War. Ondersteund door een pulserende bas en een stroboscopisch lichtplan transformeert ze hier in een ijzersterke rockfrontvrouw en wordt de sfeer dreigend en grimmig.

Naarmate de rechtszaak vordert, brokkelt het goddelijke ego echter af. Grappen over menselijke ontwerpfouten maken plaats voor een diepe, existentiële eenzaamheid. De climax waarin God toegeeft niet almachtig te zijn en de voorstelling besluit met een breekbare, emotioneel geladen uitvoering van Jacques Brels Laat me niet alleen, komt hard binnen. De cynische rechter is veranderd in een kwetsbaar wezen dat smeekt om vastgehouden te worden.

Met ALMACHTIG levert Julia Bronkhorst een indrukwekkend visitekaartje af. Ze bewijst een authentieke theatermaker te zijn die grote thema’s durft aan te snijden zonder de humor te verliezen. Haar vermogen om te schakelen tussen grootse muzikale uithalen en ijzingwekkende, intieme stilte belooft veel voor de toekomst. Een stormachtig talent om in de gaten te houden.

Sylke Deters – Yerma

Federico García Lorca’s klassieker Yerma naar de eenentwintigste eeuw halen is één ding, maar er een hoogst persoonlijke, interdisciplinaire muziektheatervoorstelling van maken is een tweede. Sylke Deters flikt het. Onder de scherpe regie van Eva van der Post levert ze met haar afstudeervoorstelling een indrukwekkend, rauw en ontluisterend portret af van een vrouw die langzaam bezwijkt onder de druk van een onvervuld verlangen naar moederschap.

De seizoenen van de psyche

Sylke kiest voor een slimme, gelaagde structuur waarin de voorstelling langs de seizoenen van het innerlijk beweegt. Wat begint in de hoopvolle lente – waarin de worsteling met het verzorgen van een jonge boom symbool staat voor de angst om te falen als verzorger – transformeert via een verstikkende zomer en herfst naar de ijzige winter van Antarctica. Dit continent fungeert in het slotakkoord als een even poëtisch als angstaanjagend vluchtoord; een mentaal vriesvak voor emoties waar de realiteit definitief plaatsmaakt voor een waanbeeld.

Als actrice blinkt Sylke uit in de dynamiek tussen tragiek en wrange humor. De scherpe, herkenbare dialoog met haar emotioneel afstandelijke moeder (ijzersterk gespeeld door Rosetta Drenth) snijdt door de ziel, maar biedt door Sylke’s feilloze komische timing ook broodnodige lucht. Wanneer de droom uiteenspat en de wanhoop toeslaat – prachtig gesymboliseerd in het hysterische zoeken naar haar ‘verloren’ kind tussen de herfstbladeren – bewijst Sylke haar fysieke en emotionele transformatiekracht.

Organische muzikaliteit en een ijzersterke band

Waar veel muziektheatervoorstellingen haperen bij de overgang van woord naar zang, vloeit de muziek in YERMA organisch over in het script. Ondersteund door een strakke liveband (bestaande uit Ezra van Nassauw, Raquel Benito Martin en Wannes op de Beeck) weeft Sylke eigen composities moeiteloos samen met popklassiekers.

De emotionele lading van David Bowie’s Changes weerspiegelt de interne crisis, terwijl een breekbare uitvoering van Coldplays Yellow fungeert als een wanhopig verlangen naar licht en warmte. De muzikale climax bereikt onder leiding van de band een verstikkend hoogtepunt tijdens het indringende Once in a Blue Moon, waarin de herhaling van de zin “Can’t seem to drown it out” de psychische kortsluiting van het personage pijnlijk voelbaar maakt.

Complete maker

Sylke Deters bewijst met YERMA een uitzonderlijk complete maker te zijn. Ze overziet het grotere geheel: van de symbolische vormgeving tot het doorleefde spel en de muzikale arrangementen. Dit is muziektheater dat schuurt, ontroert en diep menselijk blijft. Met een rugzak vol ervaring bij onder andere Toneelgroep Maastricht stapt Sylke het werkveld in

Klaar voor het werkveld

Nu het doek definitief is gevallen voor deze lichting, willen we iedereen bedanken die dit festival tot een doorslaand succes heeft gemaakt: van de gepassioneerde coaches en de strakke livebands tot het meelevende publiek in de zalen. Onze grootste bewondering gaat uit naar de studenten zelf; zij lieten zien klaar te zijn voor het werkveld en stappen de theaterwereld in met een rugzak vol durf, inspiratie en talent. We hebben genoten van een waardige afsluiting van een fantastische festivalweek.

Kijk voor meer informatie over de opleiding hier. 

12...6