Dat het werk in het theater kneiterhard werken is en dat het auditieproces een helse strijd kan zijn is geen geheim. Zeker wanneer het aanbod niet groot is en je nog weinig vlieguren hebt gemaakt, is de concurrentiestrijd om een ensembleplek te bemachtigen soms wanhopig en snoeihard. En dan maar hopen dat ooit die grote doorbraak komt.

Premiere

Musicalvereniging Scala Alkmaar brengt ons dit weekend terug naar de jaren twintig en dertig waar de recessie in Amerika ervoor zorgde dat werkloze plattelands meisjes en jongens naar de stad kwamen op zoek naar het grote geluk. We waren uitgenodigd voor de première van 42nd Street, in De Vest in Alkmaar.

42nd Street

42nd Street is de fameuze straat in New York waar iedereen van droomde die het wilde maken in de wereld van glitter en glamour. In de jaren twintig en dertig beleefde deze straat zijn hoogtijdagen. Ook het naïeve meisje Peggy Sawyer (Heleen Labuschagne-Opstal) uit Allentown (Pennsylvania) wordt aangetrokken door deze American Dream en komt naar New York City om auditie te doen. Ze komt terecht op de audities voor de nieuwe musical “Pretty Lady” van de legendarische regisseur Julia Marsh (Tetske Dammers). Maar ze ontdekt al snel dat het allemaal minder rooskleurig is dan ze zichzelf had voorgehouden. Wanneer de hoofdrol diva Dorothy Brock (Dieuwertje Rutten) dan ook een dag voor de première uitvalt komt ze voor een groot dilemma te staan.

Heleen die de rol van Peggy speelt doet dit met enorme overtuiging. Ze laat haar personage groeien gedurende de voorstelling van een naïef plattelands meisje tot een standvastige vrouw. Daarnaast zijn de dansskills van Heleen bijzonder goed. Met een groot gemak, danst zij de tapnummers, maar ook de balletnummers of het haar geen enkele moeite kost. Ook in een collectief (ensemblenummer) valt ze op met haar verschijning.

Iemand die ook opvalt, is Tetske, die Julia Marsch de regisseuse speelt. Een mooi contrast van een vrouw die weet wat ze wil en daarvoor gaat naast het popperige van Peggy. In de professionele productie was dit nog een mannenrol (Julian Marsch) waardoor met de keuze voor een vrouw het grensoverschrijdend gedrag een extra hedendaags tintje krijgt.

Speciaal effect

Naast deze keuze heeft regisseur Bram van Oers ook gekozen voor een scene met een speciaal effect. De dansers voeren op de grond een choreo uit, en met gebruik van een hoogtecamera worden de figuren op een achterscherm getoond. Het gaf een soort synchroonzwemgevoel, maar voegde in onze ogen niet echt iets toe aan de beleving van een ‘dansrevue’ voorstelling. Dit deden de overige choreo’s overigens wel te gek. Choreografe Mirjam de Zeeuw heeft geen genade gehad voor de leden van Scala, want er zaten behoorlijke pittige nummers in de voorstelling. Ballet, zang en dans tegelijk, maar vooral de tapdans nummers waren een lust voor het oog.  Voor diegene die 42 nd Street niet kennen: heel veel dans en met name tapdans, een dansdiscipline die binnen het amateurverenigingsveld zeldzaam is door de moeilijkheidsgraad. Omdat dans dit jaar centraal stond en Scala Scala niet zou zijn om ook nu weer een verbinding zijn aangegaan met een externe partij. Dit jaar heeft dansstudio Dentro contact gezocht met Scala om een verbinding aan te gaan toen zij vernamen dat 42nd Street zou worden gespeeld. Samen met Mirjam heeft regisseur Bram met de leden van Scala een spektakel neergezet. En dan hebben we het klapstuk, de geweldige muziek gebracht door een live orkest o.l.v. Sjoerd Jansen nog niet eens genoemd. Met veel enthousiasme en passie heeft Scala zich op de kaart gezet als een lef hebbende, enthousiast en doorzettende vereniging. Volgend jaar gaan ze hun tanden in Man van La Mancha zetten, we zijn nu al benieuwd!

Wil je Scala ook volgen? Kijk dan op hun socials of op www.scala-alkmaar.nl

Verslag en foto’s: Mariska Steenbergen

12