Binnen het Eigen Werk van Fontys Musicaltheater studenten Henno Ravensbergen en Josine van Soest zagen we twee voorstellingen die nauwelijks verder uit elkaar hadden kunnen liggen — en juist daardoor zo krachtig naast elkaar bestaan. Beide studenten lopen stage in de musical West Side Story, een productie waarin discipline, ensemblewerk en vaste kaders centraal staan. In hun Eigen Werk kiezen zij echter radicaal hun eigen vorm, toon en thematiek.
Waar Henno met Vlekken een intiem, rauw en emotioneel geladen verhaal vertelt over liefde, ziekte en verlies, kiest Josine in Regel-matig voor humor, muzikaliteit en een speelse ontleding van regels en systemen. Twee makers, één opleiding, één speelveld, maar totaal verschillende stemmen. Samen laten zij zien hoe breed musicaltheater kan zijn wanneer persoonlijke urgentie en artistieke vrijheid de ruimte krijgen.
Henno Ravensbergen – Vlekken
Vlekken is een intens, ontroerend en opvallend menselijk Eigen Werk dat balanceert tussen rauwe eerlijkheid en tedere liefde. Het verhaal snijdt diep, maar doet dat met humor, muzikaliteit en een grote mildheid voor zijn personages. De emotionele kern van het stuk ligt in de relatie tussen Simon (Henno Ravensbergen) en Maarten (Menno Dekker). Wat Henno bijzonder maakt in de rol van Simon, is zijn vermogen om uitersten geloofwaardig met elkaar te verbinden. Hij schakelt moeiteloos tussen scherpe, bijna bijtende humor en een kwetsbaarheid die ongemakkelijk dichtbij komt. Zijn Simon is geen slachtoffer, maar een man die vecht — tegen zijn lichaam, tegen schaamte, tegen het zwijgen. Henno durft lelijk te zijn in zijn spel: fysiek, emotioneel en verbaal. Juist daardoor wordt het aangrijpend.
In de muzikale momenten laat hij een grote gevoeligheid zien. Zijn zang is niet alleen technisch verzorgd, maar vooral doorleefd; elke frase lijkt voort te komen uit noodzaak in plaats van effect. Dat maakt zijn vertolking persoonlijk en invoelbaar. Ook fysiek vertelt hij een verhaal: de vermoeidheid, de onrust, de aftakeling worden subtiel zichtbaar in zijn houding en beweging. Als Simon draagt Henno de voorstelling met lef en eerlijkheid. Hij geeft het personage geen bescherming, en daarmee ook het publiek niet. Dat maakt zijn spel intens, maar ook oprecht en indrukwekkend.
Het verhaal zelf is mooi en ontroerend, zonder te vervallen in clichés over ziekte of verlies. HIV, aids en kanker zijn geen dramatische effecten, maar realiteiten die het leven kleuren — en bevlekken. De dialogen zijn scherp en soms pijnlijk geestig, wat de tragiek juist versterkt. Schaamte, eenzaamheid en liefde lopen voortdurend door elkaar heen.
Ook de vormgeving draagt sterk bij aan de zeggingskracht. Het decor en de staging zijn doordacht en effectief: de kleedkamer, wachtkamer en ziekenhuisbed vloeien naadloos in elkaar over. Lichtwissels markeren tijdsprongen en emotionele verschuivingen zonder uitleg nodig te hebben. Het geheel voelt intiem en overzichtelijk, maar nooit klein.
De regie van Brigitte Odet is zorgvuldig en empathisch. Ze laat de tekst ademen, vertrouwt op stilte waar dat nodig is en durft scènes ongemakkelijk lang te laten duren. Daardoor krijgen emoties ruimte om echt binnen te komen, zonder ze te sturen of te verzachten. De vleugel, bespeeld door Marnix Wetzer, is geen begeleiding maar een medespeler. Zijn spel ondersteunt, confronteert en verzacht — soms bijna onmerkbaar, soms rauw op de voorgrond. De muzikale momenten verdiepen de emotionele lagen van het stuk en maken de overgangen tussen gesproken tekst en zang vanzelfsprekend.
Het einde van Vlekken is klein, kwetsbaar en daardoor des te krachtiger. Geen afgerond sprookje, maar een menselijk besluit: om te spreken, om niet langer alleen te blijven.
Vlekken is een mooi, ontroerend verhaal dat nog lang blijft hangen. Door het sterke spel, de zorgvuldige regie, de heldere staging en de indringende muziek ontstaat een voorstelling die niet alleen vertelt, maar raakt — en blijft.
Josine van Soest – Regel-matig
Regel-matig is een slimme, gelaagde en opvallend grappige voorstelling waarin Josine van Soest laat zien dat ze niet alleen performer is, maar ook maker met een scherpe blik en een groot gevoel voor timing. Met humor als motor en structuur als speelbal onderzoekt ze hoe regels ons houvast geven — en hoe ze ons tegelijk volledig in de weg kunnen zitten.
De voorstelling zit vol humor, soms licht en speels, soms scherp en confronterend. Josine heeft een natuurlijke cabareteske presence; je voelt dat zij moeiteloos een volwaardige cabaretvoorstelling zou kunnen dragen. Haar teksten zijn adrem, haar observaties raak, en haar timing feilloos. Dat bleek ook tijdens een moment waarop ze haar zender even verloor: Josine verwerkte het probleem direct in de voorstelling en maakte er een komisch en inhoudelijk passend element van. Een mooi voorbeeld van haar improvisatievermogen en podiumintelligentie.
De regie van Ad Knippels is strak en helder. De voorstelling blijft overzichtelijk, ondanks de veelheid aan thema’s, muziekstijlen en spelers. Die helderheid sluit perfect aan bij de kern van Regel-matig: er zijn te veel regels, en juist dat leidt tot chaos. In dit eigen werk neemt Josine symbolisch de taak op zich om de regels te herschrijven — minder regels, meer overzicht.
De medespelers Ryk Helle, Menno Dekker, Xan Tonnelier, Jayden van Herk, Eelke Dembinski en Amaury de Wilde vormen samen een energiek en veelzijdig ensemble. De strakke dans en de duidelijke fysieke afspraken zorgen voor ritme en dynamiek, terwijl de groepsscènes het thema van regels en hiërarchie tastbaar maken. Een sterk terugkerend motief is Josines lengte: het feit dat zij vaak letterlijk boven haar mannelijke tegenspelers uitsteekt, wordt speels en betekenisvol ingezet. Het benadrukt machtsverhoudingen, verwachtingspatronen en sociale kaders — zonder dat het ooit zwaar wordt. Juist door humor krijgt dit thema extra scherpte.
De teksten, door Josine zelf geschreven, varieert van klassiek tot rap en ondersteunt de inhoud op verrassende manieren. De verschillende stijlen voelen niet willekeurig, maar onderstrepen de veelzijdigheid van de voorstelling en haar thema’s. Onder alle humor en energie zitten meerdere lagen verscholen. Regel-matig is grappig, maar ook reflectief; speels, maar doordacht. Uiteindelijk blijft één eenvoudige regel hangen, bijna ontroerend in zijn eenvoud: wees lief voor elkaar.
Regel-matig is een sterke, eigenzinnige voorstelling die laat zien hoe chaos kan ontstaan uit regels — en hoe theater kan helpen om ze opnieuw, en misschien beter, te formuleren.
Overtuiging
Wat deze twee Eigen Werken verbindt, is niet de vorm, maar de overtuiging. Zowel Henno Ravensbergen als Josine van Soest durven hun persoonlijke blik centraal te zetten en gebruiken musicaltheater als middel om iets wezenlijks te onderzoeken: bij Henno de kwetsbaarheid van liefde en sterfelijkheid, bij Josine de absurditeit van regels en de behoefte aan overzicht en menselijkheid.
De diversiteit tussen beide voorstellingen onderstreept de kracht van het makerschap binnen Fontys. Vanuit dezelfde opleiding en dezelfde stagepraktijk groeien twee totaal verschillende theatertalen — de een verstild en confronterend, de ander scherp, speels en humoristisch. Samen vormen ze een overtuigend tweeluik dat laat zien hoe rijk, veelzijdig en actueel Eigen Werk musicaltheater kan zijn.
Twee voorstellingen, twee stemmen, één duidelijke boodschap: musicaltheater leeft bij de gratie van persoonlijkheid, lef en eigenheid.
Geef een reactie