Vandaag ging Willem van Oranje – De Musical in première in het speciaal voor deze productie gebouwde Prinsentheater in Delft. Regisseur Theu Boermans presenteert een grootschalige, ambitieuze voorstelling die de geboorte van Nederland koppelt aan het innerlijke conflict van zijn bekendste grondlegger. Het resultaat is indrukwekkend in opzet, maar vraagt veel van het uithoudingsvermogen van het publiek.
De voorstelling is een lange zit. De eerste acte duurt maar liefst een uur en drie kwartier, gevolgd door een tweede acte van ruim anderhalf uur. Die lengte werkt niet altijd in het voordeel van de dramatische spanning. Regelmatig voelt de voorstelling meer als een chronologisch opgebouwde geschiedenisles dan als meeslepend muziektheater. De wil om volledig te zijn en recht te doen aan alle historische lagen is begrijpelijk, maar een scherpere dramaturgische keuze en meer durf in het schrappen hadden het verhaal krachtiger kunnen maken.
Verhaal
De musical Willem van Oranje vertelt het levensverhaal van Willem als een persoonlijk en emotioneel drama, tegen de achtergrond van oorlog en geloofsstrijd. Het verhaal begint met de jonge Willem die opgroeit aan het hof van keizer Karel V. Hij is loyaal aan de Spaanse kroon en katholiek, maar ziet gaandeweg hoe Filips II steeds harder optreedt tegen de Nederlanden en tegen andersdenkenden. Willem raakt innerlijk verscheurd: kiest hij voor macht en veiligheid, of voor zijn geweten? Wanneer protestanten worden vervolgd en steden lijden onder geweld en hoge belastingen, besluit Willem zich te verzetten. Hij groeit uit tot leider van de Opstand, maar betaalt daar een hoge prijs voor.
Het verhaal richt zich nadrukkelijk op Willem van Oranje als mens: een twijfelende edelman, opgegroeid in luxe aan het hof van Karel V, die langzaam maar zeker breekt met Filips II en het Spaanse gezag. Hoofdrolspeler Joris Willem Smit speelt hem bewust niet als held, maar als een man vol tegenstrijdigheden. Die gelaagdheid is een sterk punt, al blijft de emotionele impact niet overal even krachtig.
Andere hoofdrollen onder meer voor acteurs als Sofia Ferri, Anne Lamsvelt, Roben Mitchell, Matteo van der Grijn en Boy Ooteman. De productie telt daarmee ruim 35 acteurs en 40 figuranten en is daarmee de grootste musicalproductie van het moment. Het script is geschreven door Theu Boermans. De scenografie en ruimtelijk concept is van de hand van Bernhard Hammer. Frans van Deursen schreef de liedteksten, de muziek is van de hand van Fons Merkies en Martijn Spierenburg.
Scenisch zijn er duidelijke parallellen met Soldaat van Oranje. De draaiende zaal, de projecties en de grootschalige taferelen verraden de betrokkenheid van makers uit dat succesnummer. Het hoogtepunt is zonder twijfel de scène rond het Leids Ontzet: visueel sterk, meeslepend en dramaturgisch effectief. Technisch staat de productie als een huis met veel projecties en filmische effecten. Toch wringt het op andere vlakken. In het eerste jaar van Soldaat van Oranje lag de nadruk sterk op acteren, met zang als ondergeschikt element. Later werd ook de zang beter in Soldaat van Oranje. Hier lijkt die balans enigszins zoek. Bij een aantal spelers is de zang niet overtuigend, terwijl ook het acteerwerk niet altijd het vereiste niveau haalt. Dat is jammer in een voorstelling die zo zwaar leunt op innerlijke strijd en morele dilemma’s.
Daarnaast zijn de zichtlijnen een aandachtspunt. Bezoekers in de zijvakken hebben niet altijd goed zicht, wat afbreuk doet aan de ervaring, zeker in een theater waar beweging, special effects en techniek zo’n centrale rol spelen.
De keuze voor Delft is geen toeval. In Museum Prinsenhof Delft leidde Willem vanuit het voormalige Sint-Agathaklooster de Opstand, en in de Nieuwe Kerk bevindt zich zijn grafmonument. Juist op deze historische grond wordt het verhaal tastbaar én actueel gemaakt over de blijvende thema’s als vrijheid, rechtvaardigheid en religieuze tolerantie.
Willem van Oranje – De Musical is zonder meer een gedurfde onderneming: een volledig nieuwe, grootschalige Nederlandse productie over een complex en beladen historisch figuur. De technische kwaliteit, het decor en de ambitie verdienen lof. Tegelijkertijd zorgen de overdaad aan informatie, de lange speelduur en de wisselende spelkwaliteit ervoor dat de voorstelling niet volledig tot bloei komt.
Kijk voor meer informatie op: https://www.willemvanoranje.nl/
Geef een reactie