Tijdens het Vocal Performance Festival 2026 presenteren de vierdejaarsstudenten Muziektheater van Codarts Rotterdam hun afstudeerprojecten op het Kruisplein. Het festival staat in het teken van unieke, zelfgemaakte vocal performances vol artistieke eigenheid, emotie en muzikaal vakmanschap, begeleid door ervaren coaches uit het werkveld. De veelzijdige tweede avond bood een intieme inkijk in het talent en de visie van vier kersverse makers van de nieuwe generatie. Elk met een eigenzinnige voorstelling van ongeveer 30 minuten lieten zij zien wat de toekomst van het muziektheater in petto heeft.

Op het programma van deze tweede avond stonden:

Stian Olesen met zijn tragikomische en filosofische voorstelling Zoef.

Xanthi Ivens met het indringende, breekbare musicalportret Goodbye Norma Jeane.

Eva Groenen met haar wanhopig charmante en muzikale zoektocht Wachten op cadeau.

Raquel Benito Martin met de gelaagde, absurdistische en muzikaal rijke voorstelling Klein. 

Stian Olesen – Zoef

Hoe vervang je de leegte van een verloren vriendschap die koelbloedig is weg berekend in “veertien en een half jaar kaasplanken”? In zijn afstudeervoorstelling Zoef tast Stian Olesen de pijnlijke grenzen af van menselijk contact in een gedigitaliseerde wereld. Het resultaat is een even sfeervol als absurd theatersprookje dat diep ontroert.

Van absurde grasmaaier tot diepe eenzaamheid

Terwijl pianist Erik de Reus een melancholische wals inzet, tilt Stian een gigantische doos het toneel op. Wat volgt is een meesterlijke demonstratie van fysieke humor. Stian ontpopt zich tot de ‘ZOEF ROBOT Katrien 2’—een automatische grasmaaier die “iets menselijker is gemaakt zodat de consument het menselijk contact niet verliest.” Gewapend met grasscharen en een buidelzak vol gras, vuurt hij hilarische, filosofische monologen af op de zaal, inclusief een cynische deconstructie van het sprookje van Assepoester.

Onder de strakke coaching van Sytske van der Ster krijgt het absurdisme een prachtige, breekbare diepgang. Wanneer de felle tuinverlichting dimt naar een kille spot, zingt Olesen loepzuiver en aangrijpend over controleverlies en onmacht.

De tragiek van de ongeplakte stickers

Het emotionele hoogtepunt volgt als de robot-façade definitief barst. Stian is geen machine, maar de achtergelaten vriend die al drie jaar thuiszit. De metafoor van zijn dozen vol stickers—ongeplakte stickers die hij niet durfde te plakken omdat hij die ene kans op zeldzaam, klein geluk niet wilde verspillen—is even poëtisch als hartverscheurend.

Erik de Reus ondersteunt het drama vanaf de vleugel en schakelt moeiteloos tussen mechanische klantenservicewachtmuziek en filmische melancholie. Stian, die eerder al te zien was in producties als NOT HERE en DOE MAAR! de musical, bewijst met Zoef een buitengewoon eigenzinnige maker en performer te zijn. 

Het slotbeeld, waarin hij in pure harmonie naast Erik de Reus aan de vleugel schuift en zijn hoofd op zijn schouder legt, is louterend. Zoef is een schitterende voorstelling die je hard laat lachen om de absurditeit van het leven, terwijl de tranen in je ogen staan.

Xanthi Ivens – Goodbye Norma Jeane

“Niet Marilyn Monroe! Nooit meer Marilyn.” Met deze ijzingwekkende openingszin trekt Xanthi Ivens het publiek direct mee in haar afstudeervoorstelling Goodbye Norma Jeane. Xanthi stript de Hollywood-glamour van het icoon af en toont de rauwe, naar liefde snakkende vrouw erachter. Het resultaat is een indringend portret dat prachtig gezongen en gespeeld is.

Een vlinder onder een vergrootglas

Aan de hand van de metafoor van een vlinder die door het vergrootglas van de media wordt verschroeid, maakt Xanthi de tragiek van Norma Jeane voelbaar. Xanthi schakelt moeiteloos van de sensuele Monroe (Diamonds are a girl’s best friend) naar de doodsbange vrouw in een telefooncel, smachtend naar ‘Bobbie’ Kennedy. De constante stroom aan toxische voice-overs countert ze ijzersterk met Marilyns iconische lakonie: “Vrouwen met manieren schrijven geen geschiedenis.”

Vocale en fysieke klasse

Dat Xanthi (ze speelt als ensemble en cover Alice in DOE MAAR! De musical) een rasechte musicalactrice is, spat van het podium. Onder begeleiding van Armand Dusault en coach Elise Berends levert ze een topprestatie. Haar zang is loepzuiver en emotioneel gelaagd, of ze nu ingetogen zingt of vol wanhoop uithaalt. Ook haar fysieke spel is opvallend sterk; haar lichaamstaal is constant doordrenkt van een voelbare paniek.

Het slimme script bouwt knap op naar de climax, waarin Marilyn haar eigen dood kiest als ultieme regie over haar leven. Met Goodbye Norma Jeane bewijst Xanthi Ivens een veelzijdige maker te zijn die met hart en ziel de mens achter de mythe laat herrijzen.

Eva Groenen – Wachten op cadeau 

Hoe doorbreek je de existentiële stilstand als angst voor de toekomst je verlamt? In haar afstudeervoorstelling Wachten op cadeau fileert Eva Groenen deze universele dertigers-twijfels (op haar 24e) met een fabelachtige komische timing, ontwapenende menselijkheid en prachtig spel en zang.

Van yoga-kramp tot uitstelgedrag

De voorstelling opent sfeervol met een onheilspellend sprookje over een man die uit angst zijn huis niet meer uitkomt. Maar nog voor de melancholie indaalt, trekt Eva de noodrem. Ze laat het zaallicht aandoen en verontschuldigt zich haperend dat ze “op het verkeerde been” is begonnen. Het is een briljante zet: Eva profileert zich direct als een meester in de menselijke onhandigheid.

In een moordend tempo switcht ze tussen scènes die de zelfhulp- en prestatiecultuur parodiëren. Hoogtepunt is De Yoga Tango, waarin haar innerlijke monoloog tijdens de lotushouding vastloopt in paniek over inbrekers en de betekenis van het woord ‘oorlel’. Haar fysieke spel is hilarisch wanneer de zen-sfeer abrupt barst door een ordinaire kramp op een “vies matje”. Ook het opzwepende Vandaag begin ik echt—een pop-vibe over scrollen, pizza’s en uitstelgedrag—is pijnlijk herkenbaar.

Pianist David Schonewille begeleidt haar fenomenaal op de vleugel en fungeert als de broodnodige, stoïcijnse ankerplaats voor Eva’s theatrale kortsluitingen.

Het cadeau was er altijd al

Eva’s vocale beheersing is groot; haar liefde voor de Nederlandse taal spat van de glasheldere teksten. Na een allesverwoestende klap van een omvallende boom volgt in het slotlied de loutering. De toon verschuift van neurotisch proberen naar pure acceptatie: het ‘cadeau’ waar ze op wachtte, was er in de vorm van kleine alledaagse dingen altijd al.

Dat Eva veel vlieguren maakte bij onder andere Studio 100 (40-45), is te merken aan haar podiumautoriteit. Onder de scherpe coaching van Jacob de Groot is Wachten op cadeau een loepzuivere, dynamische muziektheatervoorstelling geworden. Eva bewijst dat de winst niet ligt in het perfecte plan, maar in de durf om op je bek te gaan en weer op te staan. Een absoluut toptalent.

 

Raquel Benito Martin – Klein

In haar afstudeervoorstelling Klein schept Raquel een absurdistische en ontroerende wereld waarin een overleden 24-jarige vrouw moet transformeren tot een sneeuwvlok. Voordat het zover is, moet ze vier herinneringen kiezen die haar lot in het hiernamaals bepalen. Ze weigert echter de overtocht te maken: ze wacht op haar geliefde die nog leeft.

Bureaucratie en tederheid

Raquel toont zich een meester in het mengen van genres. Klein opent breekbaar, maar schakelt snel naar een komisch, strak gearrangeerd bureaucratisch hiernamaals. Haar medespelers Chimène van Dijk, Lian Duinkerken, Lois Senger en Jaap Stoop zijn als de wezens achter de balie in topvorm. Hun sublieme komische timing en strakke samenspel stuwt de vaart er vanaf de eerste minuut in.

Muzikaal meesterschap uit eigen koker

 Dat Raquel een volledig autonome theatermaker is, blijkt uit het feit dat ze de voorstelling volledig zelf heeft geschreven, gecomponeerd en gearrangeerd. Ze schittert met prachtige zang en spel. De door haar gecomponeerde muziek is loepzuiver en gelaagd, variërend van de wrange politieke satire Geert Wilders tot het hartverscheurende Vallen. Vooral in dat laatste lied bewijst ze haar grote vocale klasse; haar stem snijdt door de zaal wanneer ze zingt over de bevrijding van het loslaten van angsten.

De herhalende voice-over als dwingende klantenserviceband zorgt voor een ijzersterke spanningsboog.

Een volwassen visitekaartje

Onder coaching van Jacob de Groot en Rosite van der Woude is Klein een perfect uitgebalanceerde voorstelling geworden die moeiteloos laveert tussen vlijmscherpe humor en existentialistische vragen. Haar eerdere ervaring in producties zoals Henrick’s Karavaan en Requiem vertaalt zich hier duidelijk naar een volwassen podiumpresentatie.  

Het slotakkoord, waarin Raquel en haar ensemble samensmelten in een breekbare meerstemmigheid, is visueel en muzikaal prachtig. Met Klein levert zij een volwassen visitekaartje af. Het is een voorstelling die je laat lachen om de absurditeit van de psyche, om je vervolgens diep te raken.

De toekomst van het muziektheater is begonnen

Het was een overweldigende avond waarop de getoonde verzameling talent diepe indruk maakte. Van de absurde grasmaaier-filosofie van Stian en het breekbare Hollywood-drama van Xanthi, tot het herkenbare, humoristische uitstelgedrag van Eva en het absurdistische vagevuur van Raquel: deze tweede festivalavond liet de enorme bandbreedte van de nieuwe generatie makers zien.

Vier unieke stemmen, elk met een volstrekt eigen signatuur, wezen de weg naar de toekomst van het Nederlandse muziektheater. Met hun loepzuivere zang, vlijmscherpe spel en autonome visie wisten deze studenten het publiek te laten lachen, na te laten denken en diep te ontroeren.

Er restte na afloop dan ook niets dan een diepe buiging voor Stian, Xanthi, Eva en Raquel, hun fantastische medespelers en muzikanten, en de coaches die hen naar dit artistieke hoogtepunt hebben begeleid. Met deze geslaagde tweede avond van het Vocal Performance Festival 2026 hebben deze vier makers een onuitwisbaar visitekaartje afgegeven