Op dinsdagavond 1 september was het aan de musical Onze Jordaan om het eerdere succes voort te zetten. De voorstelling won drie Musical Awards (waaronder Beste Nederlandse Oorspronkelijke Musical, Beste Regie en Beste Geluidsontwerp) en keert na uitverkochte zalen terug naar het Nederlandse publiek. Vol verwachting zit het publiek in de zaal bij de première van de terugkeer. Is de kwaliteit van de musical behouden?
De toon is gezet
De voorstelling begint met een technische storing, oh nee, toch niet, dit hoorde erbij. Een van de spelers, gebruikt dit moment om de toon te zetten voor het verhaal. Want, waar je ook vandaan komt, iedereen draagt een verhaal met zich mee. Een verhaal over herkomst, achtergrond, wat je hebt meegemaakt en hoe je bent gekomen tot waar je nu bent. Zo ook, het verhaal Greet, uit de Jordaan.
Deze introductie is persoonlijk en zorgt ervoor dat je direct in een relaxte, maar vooral warme sfeer terechtkomt. De toon is gezet.
Warme verbindende sfeer
Deze relaxte en verbindende sfeer, ligt als een warme deken over de hele voorstelling heen. Met de zalvige stem van Henk Poort bij de heerlijke Italiaanse Belcanto-zang gecombineerd met het knusse gevoel van de Jordanese karakters, wordt dat gevoel van begin tot eind vastgehouden.
Henk Poort en Doris Baaten
Want, als Henk Poort (Jopie) zijn Bariton-stem laat horen, komt er een gevoel van rust over je heen. Elk woord komt niet alleen binnen, maar brengt je in vervoering. Maar ook in zijn spel is er herkenning. Vaderschap, veiligheid, de simpele, maar tegelijkertijd diepgaande manier waarop hij zich weet te verbinden met Doris als zijn tegenspeelster, maar ook met zijn dochter aan het begin van de voorstelling, alles klopt. Het karakter dat hij neerzet, loopt daarmee als een rode draad door het verhaal, waar hij elke keer op het juiste moment, met de juiste energie, de verbinding weer terugbrengt.
Doris Baaten (Geert) daarentegen, speelt een koppige, steeds meer verbitterd wordende vrouw, die langzaam haar veilige haven dat ze thuis kan noemen, De Jordaan, steeds leger ziet worden. Met het overlijden van haar man Jopie begint voor Geert een leven vol verlies en loslaten. Haar vaste vrienden, de krakkemikkige huizen die worden vervangen door nieuwbouw, haar vertrouwde koor dat wegvalt, het Jordaan wat het altijd is geweest, is niet meer.
Maar ondanks de bitterheid, is de bron daarvan, een plaats van liefde. Vasthouden aan waar je van houdt. De balans tussen de fragiele maar toch sterke koppige vrouw. Tussen de liefdevolle moeder en oma, die hard kan zijn door wat zij heeft meegemaakt. Tussen het loslaten van het oude en het accepteren van het nieuwe. De balans, wordt op een heel herkenbare en natuurlijke wijze neergezet.
Een feest vol emotie
Die balans brengt zij niet alleen. De hele cast draagt bij aan het telkens wisselen van een gevoel van gezelligheid en een uitbundige sfeer en moeiteloos schakelen naar kleine nummers vol emotie. Als Peter Gijsbertsen (Jan) zijn “stem” ontdekt en bijna a capella een nummer ten gehore brengt, is de stilte in de zaal bijna te voelen.
Ook bij het muzikale hoogstandje ‘Mijn Amsterdam’ door Roosmarijn Luyten (Loes) is de spanning en de liefde naar het oude, te voelen en is de zaal voelbaar onder de indruk.
Het echte bewijs van een goede balans, is echter pas te omschrijven door het meeklappen en het uitbundige gelach van het publiek, als de voltallige cast uitbarst in de bekendste Jordanese klassiekers als Pikketanusie en Bij ons in de Jordaan. Met zeer goed getimede grappen, overdreven maar passend spel in de kroeg, waarbij ook hier de verbinding en de warmte ervan af straalt.
Als dat dan ook nog wordt gecombineerd met soms pijnlijke waarheden in kleine opmerkingen, die vroeger nog normaal waren, maar nu niet meer te bedenken zijn én soms helaas ook nog extra aandacht verdienen in de huidige maatschappij, is het duidelijk. Deze musical is compleet. Het heeft alles.
Liefde, loslaten en acceptatie
Diepere lagen, met emotionele hoogtepunten. Van begin tot het eind geroerd door een mix van een feest van herkenning tot het voelen van de pijnlijke waarheid. Zoals Doris Baaten in het interview ook zei; het is een constante balans tussen liefde, loslaten en acceptatie. De spijker op zijn kop.
Verslag: Eline van den Vonder
Foto’s: Mariska Steenbergen
Geef een reactie