“Met Ons pap wil bij de revue laat Jon van Eerd zien dat de revue niet alleen terug is, maar nooit echt is weggeweest.”
Vanavond was de première van Ons pap wil bij de revue. Met deze musicalrevue brengt Jon van Eerd een avond revue in een modern jasje. Losse sketches en liedjes volgen elkaar in een prettig tempo op, begeleid door een live orkest. Die opzet zorgt voor vaart en lichtheid, maar biedt tegelijkertijd ruimte voor verdieping wanneer dat nodig is.
Generatieverschillen
Wat deze voorstelling onderscheidt, is het centrale thema van generatieverschillen. De verschillen tussen oud en jong zorgen voor humor, spanning en energie. Die ‘strijd’ blijft echter nergens veroordelend. Integendeel: ze is niet alleen zichtbaar in de dialogen en scènes, maar ook voelbaar in de onderlinge chemie op het toneel. Juist dat samenspel en soms het schuren geeft de voorstelling dynamiek en zeggingskracht.
Jon van Eerd staat daarbij nadrukkelijk in het midden. Energiek en zichtbaar genietend danst hij over het toneel, maar hij neemt ook de ruimte voor verstilling en reflectie. Dat maakt zijn rol gelaagd: hij leidt én lijdt, met humor én kwetsbaarheid. Daarmee is hij niet alleen de aanjager van de revue, maar ook de verbindende factor tussen de verschillende generaties.
Jon van Eerd, Stanley Burleson en Arie Cupé
Een bijzondere dimensie krijgt de avond door de hereniging van Jon van Eerd met Stanley Burleson en Arie Cupé. Vijftien jaar geleden stonden zij, op dezelfde plek, samen op het podium in La Cage aux Folles, in het DeLaMar Theater. Nu zijn ze opnieuw samen te zien en die goede chemie is nog altijd voelbaar.
Stanley Burleson is daarbij een klasse apart: allround, energiek en een geweldige danser. Zijn versie van de Surinaamse tante is ronduit hilarisch en laat zien hoe moeiteloos hij schakelt tussen typetje, timing en muzikaliteit.
Ook Arie Cupé is heerlijk om naar te kijken. Met zijn versie van Emmertje-emmertje krijgt hij de zaal moeiteloos aan het lachen. Het laat zien hoe vanzelfsprekend zijn spel is: na al die jaren samenwerken met Jon van Eerd heeft hij nog altijd dezelfde charme en speelsheid misschien zelfs wel meer.
Jong talent
De combinatie met jong talent werkt uitstekend. De vier jonge spelers brengen samen een frisse energie het toneel op. Je vóélt dat zij van een andere generatie zijn: sneller, directer en met een andere dynamiek, maar zonder dat het botst. Juist in de wisselwerking met de ervaren cast ontstaat er iets speels en levends. Ze dagen elkaar uit, reageren scherp op elkaar en tillen het tempo van de voorstelling zichtbaar op.
Binnen dat geheel vallen vanzelf momenten op. Suzanna Pleiter is heerlijk recht voor zijn raap en heeft een natuurlijk gevoel voor humor, terwijl Gina Bentvelsen met haar stem en rust juist een mooie tegenkleur brengt. Joran Fokkens en Sylke Deters voegen daar hun eigen energie aan toe, waardoor het kwartet als geheel staat en niet als losse individuen voelt. De typetjes die voorbijkomen zijn heerlijk herkenbaar en zorgen voor veel lachmomenten in de zaal.
Verbindend
Het verbindende slot is misschien wel het meest indrukwekkende moment van de avond. Jon van Eerd deelt een persoonlijke reflectie waarin duidelijk wordt: elke generatie heeft zijn eigen kleur. Je vergelijkt ze niet, je oordeelt niet, je erkent ze. Net als bij een fotoboek blader je door de pagina’s, ieder met een eigen sfeer, tijd en toon. Die gedachte vormt het hart van de voorstelling en krijgt een ontroerend vervolg in het afsluitende nummer, waarin alle generaties samenkomen.
Onder regie van Martin Michel, met muziek van Mark Kuypers en een decor van Lesley Pols, is Ons pap wil bij de revue een avond theaterplezier die staat als een huis: klassiek in vorm, eigentijds in toon en warm in inhoud.
De musical tourt nog tot begin juni door heel Nederland. Wie wil lachen, geraakt wil worden en wil ervaren hoe verschillende generaties samen één kleurrijk geheel vormen, mag deze revue simpelweg niet missen.
Klik hier voor meer informatie.
Tekst en foto’s: Marloes Romeijn
Video: Rob de Haan
Geef een reactie