Gisteravond stonden de eerste drie Eigen Werken van de vierdejaars studenten Musicaltheater van Fontys op het programma. In deze afstudeerprojecten krijgen de studenten de ruimte om zich volledig als maker en performer te laten zien. Ieder Eigen Werk bestaat uit een solo van twintig tot dertig minuten, waarin de student zelf het verhaal schrijft, passende muzikale nummers selecteert en een eigen vormgeving kiest, waaronder kostuums en decor. Onder begeleiding van een coach uit het professionele werkveld ontstaan zo persoonlijke voorstellingen met een duidelijke artistieke signatuur.
Robin von Stockhausen
Robin von Stockhausen beet overtuigend de spits af met een ontroerende en gelaagde voorstelling over faalangst, perfectionisme en de zoektocht naar jezelf. Vanaf de eerste scène – tussen de half uitgepakte verhuisdozen – werd duidelijk dat dit geen licht verhaaltje zou worden, maar een persoonlijke reis vol herkenning en kwetsbaarheid. Robin weet met haar mooie, heldere stem en natuurlijke spel het publiek direct mee te nemen in het hoofd van haar personage. Het lied ‘Iedereen behalve ik’ zet de toon: rauw, eerlijk en pijnlijk herkenbaar. De onzekerheid, het constante vergelijken en het gevoel nooit goed genoeg te zijn, worden zonder opsmuk maar met veel zeggingskracht neergezet. Juist de eenvoud maakt het sterk.
De coaching van Mark van Haasteren is helder en zorgvuldig. De overgangen tussen de realistische wereld en de fantasierijke ontmoetingen met Haas, Varkentje en Eend zijn soepel en logisch, zonder het publiek kwijt te raken. De muzikale begeleiding van Marnix Wetzer op de vleugel vormt een warme en veilige bedding onder het verhaal. De muziek ondersteunt de emoties zonder ze te overschreeuwen en geeft de scènes ademruimte. Vooral in de overgangen – van realiteit naar de wonderlijke wereld met Haas, Varkentje en Eend – werkt dit bijzonder goed.
De ontmoetingen met deze figuren zijn licht absurdistisch, maar inhoudelijk sterk. Haas staat voor rust en vertraging, Varkentje voor mildheid en groei door twijfel, en Eend voor acceptatie en het loslaten van perfectie. De dialogen zijn vaak scherp, soms humoristisch, en raken precies aan de kern van wat faalangst met iemand doet. Zinnen als “Twijfel is het gist van groei” en “Falen is een golf, hij komt en hij gaat” blijven hangen.
Wat deze voorstelling extra bijzonder maakt, is dat de boodschap nooit belerend wordt. Robin blijft menselijk, zoekend en soms koppig. De cirkelvormige structuur – beginnen en eindigen tussen de verhuisdozen, met het boekje van Kikker als symbool – voelt afgerond en hoopvol, zonder dat alle onzekerheden ineens verdwenen zijn. Dat maakt het geloofwaardig.
Dat Robin momenteel stage loopt in 40-45 de Musical is goed te begrijpen: ze laat zien dat ze niet alleen vocaal sterk is, maar ook dramatisch draagkracht heeft en een verhaal kan dragen. Deze voorstelling is een intieme, eerlijke en muzikaal verzorgde ode aan imperfectie – en een mooie belofte voor wat nog gaat komen.
Thai Noels
Met deze voorstelling wordt het publiek zonder waarschuwing een moreel mijnenveld ingezogen. Wat begint als een ogenschijnlijk flamboyante talkshow, eindigt in een confronterende afdaling in het hoofd van Timo De Prins – een jonge man bij wie empathie, schuld en geweld voortdurend met elkaar botsen. De makers durven iets wat zelden comfortabel is: ze vragen het publiek niet alleen om te begrijpen, maar zelfs om mee te voelen met daden die eigenlijk niet te verdedigen zijn.
De framing van het verhaal is bijzonder sterk. De talkshow fungeert tegelijk als satire, façade én innerlijke wereld. De Host, samen met Maximum en Minimum, vormt een prikkelend moreel koor dat vragen stelt zonder antwoorden te geven. De “dubbele dilemma’s” zijn slim opgebouwd en confronteren het publiek met hun eigen grenzen: wanneer ben je slecht, wanneer ben je mens, en wie bepaalt dat eigenlijk? De lach die hier ontstaat, is vaak ongemakkelijk — en precies dat maakt het effectief.
Thai Noels draagt de voorstelling met indrukwekkende controle en fysieke precisie. Zijn spel schakelt moeiteloos tussen charmant, onschuldig en dreigend, zonder ooit karikaturaal te worden. Vooral in de muzikale nummers toont hij een sterke podiumprésence: strak in dans, helder in intentie en emotioneel gelaagd. Dat hij binnenkort te zien is in We Will Rock You verbaast na deze prestatie allerminst.
De relatie tussen Timo en Izabel vormt het emotionele hart van de voorstelling. Hun scènes zijn pijnlijk herkenbaar in hun kilte en machtsspel. Izabel is geen eendimensionale antagonist, maar een verstikkende aanwezigheid die zorg en manipulatie naadloos in elkaar laat overlopen. Wanneer zij de guppy’s doodt — Maximum en Minimum, Timo’s morele stemmen — wordt dat een ijzingwekkend kantelpunt. Niet alleen voor Timo, maar ook voor het publiek, dat plots beseft hoeveel begrip het al heeft opgebouwd.
Muzikaal en visueel is de voorstelling gedurfd. De scherpe contrasten tussen warme talkshowlichten, klinisch ziekenhuislicht en brute rave- en rockscènes versterken Timo’s innerlijke chaos. Liederen als Ik kies mijn eigen straf en Als geen ander zijn rauw, direct en thematisch scherp, en fungeren niet als onderbreking, maar als verdieping van het verhaal.
De grootste kracht van deze voorstelling ligt in haar morele dubbelzinnigheid. Er wordt niets uitgelegd, niets verontschuldigd, maar ook niets eenvoudig veroordeeld. De slotbeelden laten het publiek achter met een knoop in de maag en een vraag die blijft nazinderen: wat als empathie niet vanzelfsprekend is — en wat zegt dat over ons oordeel?
Dit is geen comfortabele voorstelling, maar wel een noodzakelijke. Een strak gemaakte, inhoudelijk moedige en fysiek sterke theaterervaring die laat zien hoe dun de lijn is tussen begrijpen en goedkeuren. En precies daar wringt, schuurt en schittert dit werk.
Silje Raaijmakkers
Amygdala Vreugd is een poëtische, muzikale en indringende theatervoorstelling over dementie, gezien vanuit een verrassend perspectief: het brein van oma. Door het abstracte thema te vertalen naar herkenbare personages zoals Amygdala en Hippocampus, wordt een complex ziekteproces invoelbaar en menselijk gemaakt, zonder het ooit te versimpelen.
Silje Raaijmakers draagt de voorstelling met grote gevoeligheid en spelplezier. Haar spel schakelt moeiteloos tussen humor, verwarring, paniek en ontroering. Vooral haar zang is indrukwekkend: warm, zuiver en emotioneel precies. De liedjes vormen geen onderbreking van het verhaal, maar verdiepen het innerlijke landschap van oma en maken het onzegbare hoorbaar. De muzikale begeleiding van Marnix Wetzer ondersteunt dit sterk en versterkt de emotionele gelaagdheid van de scènes.
Een krachtig theatrale vondst zijn drie touwen die gedurende de voorstelling één voor één vallen. Ze maken het onomkeerbare verlies van herinneringen zichtbaar en tastbaar, wat een beklemmend effect heeft zonder sentimenteel te worden. De relatie tussen Amygdala en Hippocampus, gespeeld door Shmuli Buys, vormt het emotionele hart van de voorstelling. Hun samenspel is helder en liefdevol, en laat zien hoe verlies niet alleen degene met dementie raakt, maar ook alles wat daaromheen bestaat.
Onder coaching van Ad Knippels is Amygdala Vreugd uitgegroeid tot een zorgvuldige en respectvolle voorstelling die raakt door eenvoud en verbeeldingskracht. Het stuk laat zien dat, zelfs wanneer herinneringen verdwijnen, gevoel, liefde en vreugde blijven bestaan. Een kwetsbare en troostrijke voorstelling die nog lang nazindert.
Silje begint binnenkort met de repetities bij de musical We Will Rock You
Met de Eigen Werken van Robin von Stockhausen, Thai Noels en Silje Raaijmakers kwam een bijzondere avond tot een einde. Hun voorstellingen waren niet alleen een weerspiegeling van hun persoonlijke groei, maar ook een viering van creativiteit, lef en eigenheid. Elk stuk liet zien hoe zij als makers en performers hun eigen stem hebben gevonden en hoe zij het publiek wisten te raken met hun verhalen.
Meer informatie over Fontys Musicaltheater vind je hier.
Geef een reactie