Het succes van Dear Evan Hansen is alom bekend. De musical brengt keer op keer in verschillende landen en uitvoeringen, publiek in ontroering. Nu is het de beurt aan InTeam Producties om dit succesverhaal in Antwerpen ten tonele te brengen. De musical ging op zondag 6 september 2026 officieel in première in het Fakkeltheater.

Het verhaal van Evan Hansen

Dear Evan Hansen gaat over een jongen met een angststoornis. Als Evan door een schoolgenoot Connor, op zijn gipsarm laat schrijven, om te doen alsof ze vrienden zijn. Als de schoolgenoot zelfmoord pleegt, komt hij onverhoopt terecht in een situatie, waar hij steun vindt en zelfvertrouwen wint, maar wél allemaal gebaseerd op de leugen dat ze vrienden waren.

Deze situatie brengt Evan in een lastige positie. Hij merkt dat de familie van de schoolgenoot, veel steun ervaart aan het idee dat Connor een goede vriend had. Hij gaat mee in het verhaal, om de steun te kunnen blijven bieden. Wetende dat waarheid anders is.

Op dat moment verandert zijn leven. De leugen wordt steeds groter. Én, de steun voor de familie, wordt steeds groter. Hoe houdt hij zijn leven nog in balans? Wanneer komt de waarheid aan het licht?

Zware thema’s met een goed gevoel

Dear Evan Hansen is niet voor niets zo’n succes. Ondanks de zware onderwerpen, zoals zelfmoord, depressie en angststoornissen, is het een musical om een goed gevoel bij te krijgen. De rode draad door het verhaal bevat juist hele positieve onderwerpen, zoals zelfacceptatie en gezien worden. De thema’s zijn herkenbaar en actueel, de verhaallijnen zijn zeer goed te begrijpen en raken tot in het diepst van de ziel.

De cast weet te raken

Evan zelf wordt gespeeld door Daan Keisse. Daan zet een Evan neer, die duidelijk tijdens de loop van het stuk een transformatie door maakt, van onzekerheid naar zelfacceptatie. Het spel begint op zeer fragiele wijze, de nervositeit van het karakter is bijna te voelen. De manier van spelen van Daan brengt hilariteit met zich mee, maar blijft het onderliggende verlangen om ‘normaal gevonden te worden’ goed laten doordringen. Het zorgt voor empathie voor het karakter, hoe groot de leugen ook is geworden. Een mooie manier van het portretteren van Evan.

Connor, door Joppe Dekoker, is een nonchalante jongen, met zijn eigen problematiek en thema’s. De dunne lijn tussen de verschillende emoties die Connor ervaart, bijvoorbeeld door in korte tijd tussen boosheid, apathie en verlangen te moeten schakelen, zorgt voor een luchtigheid, die altijd op spanning staat. Precies de juiste toon voor de rol.

Zoë, Connor’s zus, gespeeld door Charlotte Suijs, brengt een rakende diepgang in de scheidslijn tussen onbegrip, haat en liefde naar haar karakter. Met als absoluut hoogtepunt het “Requiem”. Mooi gezongen, maar vooral zeer gevoelig gespeeld en de juiste snaar rakend.

De schoolgenoten van Evan en Connor, die, bewust of onbewust, helpen de leugen in leven te houden, zijn waardige toevoegingen aan de cast. Jared, de ‘zoon van de vriendin van de moeder van Evan’, gespeeld door Keonie Blockx, speelt een eigenzinnige jongen. Hij steekt aan de ene kant de draak met Evan, door hem op grappige wijze soms eens goed de waarheid te vertellen. Hij heeft een gevoelige kant, die af en toe naar boven komt in adviezen die hij geeft aan Evan. De combinatie zorgt weer voor warmte en begrip.

Alana, gespeeld door Coraima Gonzalez Garcia, is een druk en actief karakter die zich vooral bezighoudt met de sociale-mediawereld. Ze lijkt in eerste instantie een sterke persoonlijkheid, die eigenlijk schuilgaat achter een onzekere gedachte. Die balans zet zij heel subtiel neer.

Zowel de liefdevolle radeloosheid van de moeder van Evan (Joke van Robbroeck) als de leegte-opvulling van de moeder van Connor door het verlies van haar zoon (Mira Delbaen) zijn overtuigend neergezet. Hun moederhart spreekt boekdelen en geven goed weer hoe zij beiden hunkeren naar een verbinding met hun zoons. Zowel in stem als in spel, zijn ze zeer warm brengen ze het oergevoel van het moeder-zijn over naar het publiek. Zij hebben prachtige, sterkte stemmen, die zeer goed bij de liederen passen.

En als uiteindelijk de vader, gespeeld door Pieter Klinck, van een koude verbitterde man steeds vaderlijker wordt, is het verhaal compleet. De hardheid op het begin, is net zo geloofwaardig als de zachtheid die hij op het eind blijkt te hebben.

Al met al is het vooral het samenspel, de goed bij elkaar klinkende stemmen en het totaal aan kwaliteit dat er op het toneel staat, dat zorgt dat álle scènes binnenkomen en goed op elkaar aansluiten. Dat tezamen met de krachtige liederen, het goed op elkaar ingespeelde orkest en het doelgerichte decor, maakt dat de voorstelling raakt en iets losmaakt in de bezoeker. Het is een totaalbeeld.

De première verbindt

Want, ook deze versie van de Dear Evan Hansen, brengt ontroering. Meermaals zaten mensen in het publiek met tranen, of soms juist met een brede lach op het gezicht. Dit laat zien dat het deze cast echt gelukt is, om de voorstelling tot een succes te maken. Want het publiek wordt zichtbaar geraakt. Na een prachtig nummer vlak voor de pauze, merkte je hoe diep deze musical de juiste snaar raakt. Tijdens de pauze kwamen er gesprekken over herkenning, over situaties die mensen zelf hadden meegemaakt en zocht men raakvlakken met elkaar.

Als je zelfs met zulke zware thema’s, zo’n positief gevoel weet over te brengen, kun je wel spreken van een succes. Het verhaal brengt herkenning, maakt iets los en zorgt dat je nog even nadenkt over wat je eigenlijk allemaal hebt gehoord en gezien. Het voert een gesprek aan waar je elkaar nog beter door leert kennen. De cast is er in elk geval goed in geslaagd om het publiek in het Fakkeltheater aan elkaar te verbinden en het succesverhaal een nieuw leven in te blazen.

Het bewijst opnieuw; Dear Evan Hansen is een verhaal, dat verteld kan blijven worden en diep kan raken en verbinden.

Wil je ook geraakt worden door het verhaal van Evan? Kijk dan op https://www.inteam-producties.be/dearevanhansen voor tickets. De voorstelling speelt tot en met 4 oktober in het fakkeltheater in Antwerpen.

Verslag en foto’s: Eline van den Vonder