Gisteravond ging de eerste van vier avonden van het Codarts Vocal Performance Festival (VPC) van start. Dit jaarlijkse festival is hét visitekaartje van de opleiding Muziektheater, waarin vierdejaarsstudenten hun zelfgemaakte vocal performances presenteren. In intieme voorstellingen van dertig minuten tonen zij hun artistieke eigenheid, muzikaliteit en spelkwaliteit. Chimène van Dijk en Tess van de Hoef mochten de spits afbijten en leverden beiden een indrukwekkende avond af vol maatschappelijke urgentie, humor en menselijke kwetsbaarheid.
The art of unseeing the unseen – Chimène van Dijk
Hoe ga je om met de overweldigende realiteit van het volwassen worden als de inzichten over de wereld—en specifiek de veiligheid van de vrouw—je levensgeluk overschaduwen? Met deze dwingende premisse studeert Chimène van Dijk af. Haar performance is een confronterende en bitterzoete reis door het vrouwelijk onderbewustzijn geworden.
De voorstelling opent beklemmend. Gevangen in mediafragmenten legt Chimene in een vlijmscherpe openingsmonoloog de vinger op de zere plek: van crashtests die enkel op mannen worden getest tot het structurele gevoel van dreiging op straat en online. De vluchtroute? De kliniek Aegrisit Medendo, gerund door twee heerlijke klinische artsen (sterk neergezet door Lian Duinkerken en Raquel Benito Martin). Hun absurde belofte: “Waarom werken aan je problemen, als je ze ook kan vergeten?”
De daaropvolgende trip door het onderbewustzijn voert langs de verloren onschuld van een Disney-jeugd en een desoriënterende clubsetting, om te transformeren in een rauwe McDrive-scène over grensoverschrijding. De overgang naar de universele angst voor willekeurig geweld—krachtig gesymboliseerd door het laten vallen van 114 knikkers in een kom voor elke messteek bij een vermoord meisje—snijdt diep door de ziel.
Wanneer de rust terugkeert in een indrukwekkende klaagzang, volgt het ultieme inzicht: weten is niet hetzelfde als het meteen moeten oplossen. Angst en woede zijn niet prettig, maar ze bewijzen wel dat je nog voelt en weigert weg te kijken. Chimene levert een afstudeerproject af dat barst van artistieke eigenheid en muzikaal vakmanschap. Een absolute triomf.
In deze ambitieuze voorstelling is ook de hand van coaches Anne de Blok en Ezra van Nassauw zichtbaar. De verschillende stijlen en sferen vloeien organisch in elkaar over, waardoor de soms complexe thematiek helder en toegankelijk blijft. De begeleiding zorgt ervoor dat Chimènes persoonlijke verhaal nergens zijn theatrale kracht verliest. Wat deze voorstelling zo sterk maakt, is dat Chimène niet vervalt in louter aanklacht. In de breekbare slotfase komt ze tot een genuanceerd inzicht: angst en woede zijn misschien ongemakkelijk, maar ze tonen ook dat je nog voelt en weigert weg te kijken. Een afstudeerproject vol urgentie, artistieke eigenheid en muzikaal vakmanschap.
Concept, tekst en spel: Chimene van Dijk
Medespelers: Lian Duinkerken, Raquel Benito Martin
Coaching: Anne de Blok en Ezra van Nassauw
De nachtverhuizer – Tess van de Hoef
Met De nachtverhuizer kiest Tess van de Hoef voor een totaal andere toon, maar niet minder impact. De voorstelling draait om het Japanse fenomeen ‘Johatsu’: mensen die vrijwillig verdwijnen uit hun bestaan. Een jonge vrouw besluit zichzelf uit te wissen voordat het leven haar pijn kan doen, en schakelt daarvoor een nachtverhuizer in.
Tess bewijst hier niet alleen dat ze een sterke performer is, maar ook een opvallend talentvolle maker. Het grootste gedeelte van de tekst heeft ze zelf geschreven, en dat voel je: de voorstelling heeft een eigen stem, scherpe observaties en een natuurlijke balans tussen absurdisme en emotionele diepgang. Haar monologen zitten vol rake details en humor, zonder dat de onderliggende eenzaamheid ooit verdwijnt.
Muzikaal valt vooral haar prachtige stem op. Tess zingt met een kwetsbaarheid en helderheid die de emotionele kern van de voorstelling telkens versterkt. Daarnaast is de chemie met Jaap Stoop uitstekend. Stoop speelt de nachtverhuizer heerlijk droog en ingetogen, waardoor hun scènes samen een fascinerend spanningsveld krijgen tussen afstand en nabijheid. Hun samenspel zorgt ervoor dat zowel de komische als de ontroerende momenten maximaal binnenkomen.
Een van de absolute hoogtepunten is de mechanische robotscène, waarin Tess en Jaap een emotieloze relatie nabootsen. De timing is messcherp en de fysieke komedie werkt perfect. Op de achtergrond verzorgt pianist Ezra van Nassauw niet alleen een subtiele muzikale begeleiding, maar weet hij met zijn spel en aanwezigheid soms ook voor verrassend komische accenten te zorgen. Juist die lichte, bijna droogkomische interventies geven de voorstelling extra kleur.
Ook de begeleiding van Jorrit Ruijs en Ezra van Nassauw verdient vermelding. De voorstelling zit dramaturgisch strak in elkaar en weet voortdurend te schakelen tussen humor en kwetsbaarheid zonder de emotionele lijn uit het oog te verliezen. Dat evenwicht maakt De nachtverhuizer zo effectief.
In de slotfase breekt Tess letterlijk en figuurlijk haar schuilplaats af en kiest ze ervoor om toch te blijven voelen, ondanks verlies en pijn. Die kwetsbare ontknoping maakt De nachtverhuizer tot een voorstelling die nog lang nazindert.
Spel: Tess van de Hoef en Jaap Stoop
Coaching: Jorrit Ruijs en Ezra van Nassauw
Een veelbelovende start
Met deze eerste festivalavond heeft het Codarts Vocal Performance Festival 2026 de lat direct hoog gelegd. Zowel Chimène van Dijk als Tess van de Hoef tonen dat ze meer zijn dan sterke zangers en spelers: het zijn makers met een duidelijke visie, lef en een eigen artistieke taal. Mede dankzij de begeleiding van hun coaches en de sterke muzikale ondersteuning slagen beide voorstellingen erin persoonlijke verhalen te verbinden aan grotere maatschappelijke en existentiële thema’s.
Als deze openingsavond een voorbode is voor de rest van het festival, staat Rotterdam nog drie dagen lang een stroom aan uitzonderlijk theatertalent te wachten.