Soms zie je een voorstelling die iets ongrijpbaars raakt – lichtvoetig en filosofisch tegelijk, technisch loepzuiver, maar gedragen door pure speelsheid. Amélie en de Paradox van Zeno, de muziektheater-eindvoorstelling Fontys van Imme Debeij, is zo’n zeldzame parel. Ze is Amélie. Niet in de zin van een imitatie van Audrey Tautou, maar als een oorspronkelijke, bruisende eigen versie: speels en brutaal, vrolijk, ontwapenend eerlijk, en bovenal een mooie verteller.