Op woensdag 4 maart 2026 ging in Schouwburg Amstelveen de nieuwe Nederlandse musical We hebben het gezellig in première. De voorstelling is het debuut van het collectief De Meute: vier theatermakers die niet alleen collega’s, maar ook al jarenlang vriendinnen zijn. In deze komische en tegelijkertijd ontroerende voorstelling nemen zij het publiek mee in een wereld waarin vriendschap alles lijkt te zijn, totdat barstjes zichtbaar worden en ieder voor zich gaat.

De Meute bestaat uit Melissa Lodder, Jip Wassenberg, Aniek Venhoeven en Lisa Schol. Hoewel zij voor het eerst samen als groep het podium betreden, hebben de vier ieder al hun sporen verdiend in het musical- en theaterlandschap. Zo was Lisa te zien in Dear Evan Hansen en is ze al winnares van een Musical Award voor aanstormend talent voor haar rol in de musical Melk. Jip speelde in Malle Babbe de musical, Aniek schitterde in Spring Awakening en Soldaat van Oranje en Melissa was onder meer te zien in het televisieprogramma The Headliner. Hun gezamenlijke liefde voor muziek, theater en scherpe humor vormde de basis voor het ontstaan van De Meute en hun eerste voorstelling.

Het verhaal

In We hebben het gezellig volgen we vier vriendinnen van een nogal absurde amateurtheatergroep genaamd DUG, die repeteren voor hun eerste originele nieuwe Nederlandse musical. Als bezoeker ben je getuige van een open repetitie waarbij hun nieuwe regisseur Melissa wordt geïntroduceerd. Wat begint als een vrolijk en chaotisch repetitieproces, verandert langzaam wanneer oude frustraties en onderhuidse spanningen naar boven komen. De musical gebruikt humor, onweerstaanbare samenzang en herkenbare sketches om een onderwerp aan te snijden waar zelden openlijk over wordt gesproken: het ‘ontvrienden’ van iemand die ooit dicht bij je stond.

We hebben het gezellig, we hebben het leuk!

De voorstelling was al eerder te zien als pilotversie in 2024 en gaat nu dus het land door. De meiden hebben het voor elkaar gebokst om een tour op poten te zetten die maar liefst 29 theaters aandoet. En terecht! We hebben deze avond gekeken naar een nieuwe generatie theatermakers die weten waar ze mee bezig zijn. Het talent spat van het podium af. Een goede zet van producent Wilminks Kweek i.s.m. Bos Theaterproducties om het aan te durven deze voorstelling door Nederland te laten touren.

De verschillende rollen worden geleidelijk aan kenbaar gemaakt, waarbij er een glansrol is weggelegd voor Melissa Lodder. Haar personage zal voor vele bezoekers die zelf actief zijn binnen het theater of als amateur direct herkenbaar zijn. Ze speelt een bevlogen theatermaakster/regisseur/productieassistent/kostuumontwerper die met haar regieaanwijzingen meer onduidelijkheid zaait dan de scène daadwerkelijk verder helpt. Haar opbouw in deze rol is te prijzen. De opgewekte spring-in-’t-veld maakt langzaam ruimte voor een onzeker persoon die het graag heel goed wil doen. Ze heeft precies de juiste balans gevonden tussen absurdistisch en realistisch waarbinnen ze zich beweegt. Een heerlijk karakter om naar te kijken.

Als contrast kleurt Jip Wassenberg mooi tegen. Het ingetogen type dat in eerste instantie niet veel zegt, maar juist onder water de meest vileine speldenprikjes uitdeelt. Mooi aan deze vorm van musical is dat de speelsters ieder echt een moment krijgen om zichzelf te kunnen laten zien. Jip kon daardoor nu echt mooi de voorgrond pakken. Haar solo viel ons positief op, waarin ze even kon laten horen wat een stem ze bezit.

Wie ook goed gebruik weet te maken van haar stem is Lisa Schol. Lisa is toch wel de zekere factor binnen deze vriendinnengroep. Ze zet haar rol direct strak neer en het is een feestje om haar reis door het stuk heen te mogen volgen. Zelfverzekerd als ze begint, is daar al snel de twijfel die het overneemt wanneer bepaalde monologen anders worden verdeeld. Ook hier ligt voor menigeen weer een herkenningspunt. De twijfel die dan toeslaat of je wel goed genoeg bent en of de regisseur misschien wel de pik op je heeft, weet ze meesterlijk te vangen en uit te spelen. Haar solo was uitdagend en technisch ingewikkeld, met de verschillende stijlen en hoogtes die ze moeiteloos lijkt te pakken.

Muziek springt eruit

De muziek is sowieso een onderdeel dat eruit springt tijdens deze voorstelling. Er is slim over nagedacht en het geeft de uitvoersters voldoende uitdaging om te laten zien wat voor krachtig instrument ze stuk voor stuk bezitten. De zuivere en spot-on koortjes doen je meermaals denken aan de kwaliteiten waar popgroep OGENE om bekendstaat. Ze laten hierin echt een stukje vakmanschap zien. De teksten en uitvoering sluiten dan weer erg goed aan bij wat De Meute het publiek wil geven. Er was eigenlijk geen nummer waarvan ik het gevoel had dat het niet thuishoorde in deze voorstelling. Het laatste nummer dat ze zingen, met de gezichten naar elkaar gericht, zorgt voor een mooi, ingetogen en intiem moment waarbij het publiek voor het eerst echt even de adem inhoudt.

We moeten hierin ook wel eerlijk zijn. De eerste 45 minuten waren ijzersterk en van een enorm hoog niveau. Hoe meer de voorstelling zich voortzette, hoe meer de spanningsboog langzamerhand verslapte. De scènes aan het einde (het finalenummer uitgezonderd) hadden niet de scherpte en de energie die aan het begin goed voelbaar waren. Soms volgden de teksten elkaar zo snel op dat het niet duidelijk meer was waar we ons bevonden. In het begin werd het publiek ook meermaals betrokken bij de open repetitieavond, een onderdeel dat we aan het einde niet meer echt terugzien. Vooral die momenten waren verfrissend en enorm komisch.

Maar deze kanttekening mag je er absoluut niet van weerhouden om dit theatergeweld live te gaan bewonderen. Ikzelf heb bij meerdere scènes de vergelijking gemaakt met Plien en Bianca, die grootmeesters zijn in het brengen van soms absurdistisch theater, aangevuld met muziek die zowel ontroert als uitnodigt tot een lach. De manier waarop ze de scènes benaderen heeft in sommige opzichten echt raakvlakken met dit geprezen duo. Maar daarentegen verliezen ze hun eigen handelsmerk niet uit het oog. Het is een frisse en nieuwe vorm die door een talentvolle generatie nu gebracht gaat worden. De dames springen van de ene spelscène in de andere, maken gebruik van skippyballen, extravagante kostuums en prachtige lichtbeelden, en vullen dit aan met passende choreo’s en onweerstaanbare zang.

Vriendinnen staan klaar voor elkaar

Het zal je niet zijn ontgaan dat het thema binnen deze voorstelling vriendschap is en hoe je daar op verschillende manieren mee omgaat. Hoewel er soms binnen de voorstelling wel eens iemand voor de bus wordt gegooid, was dat tijdens de première zeker niet het geval. Normaliter is het Aniek Venhoeven die als laatste de groep compleet maakt. Helaas kon zij wegens omstandigheden de première niet spelen. We hebben daarom deze avond mogen kijken naar ‘noodcover’ Danique Bol, die de rol oorspronkelijk van Aniek waardig voor haar rekening nam.

Danique past erg goed tussen het gezelschap en voelt als een logische keuze. We kennen haar vooral van haar rol als Charlotte in Soldaat van Oranje en ook al trok ze eerder met De Meute-collega Lisa door het land als duo Schol & Bol. Danique bezit van nature een bepaalde timing waar je moeilijk niet om kunt lachen. Aangevuld met een divers aanbod aan dialecten en ongecontroleerde bewegingen is ze een prachtige toevoeging aan het al sterke ensemble van deze show. Ondanks dat we Aniek dus niet fysiek bezig hebben gezien, kunnen wij ons wel goed inbeelden hoe haar invulling zal zijn. Des te meer een reden om de voorstelling nog eens te gaan bekijken.

 

Doe jezelf een plezier en ga deze voorstelling zeker bekijken komend seizoen. Ben je liefhebber van theater, maak je zelf misschien voorstellingen, volg je een opleiding? Dan is dit een must-see musical die je bijna als een masterclass mag zien. Of ben je als vriendinnengroep gewoon toe aan een leuk uitje dan is dit de voorstelling voor jullie. We hopen dan ook dat De Meute zich blijft ontwikkelen en mooie dingen zal gaan maken in de toekomst. Alle speeldata en informatie over De Meute en wanneer ze waar spelen vind je via de website van Bos Theaterproducties.

Verslag: Robert Bal
Foto’s: Rob de Haan