Vajèn van den Bosch speelde, ondanks haar 21-jarige leeftijd, al in veel musicals maar ook film- en tv-producties. Musicals zoals The Sound of Music (2x) Droomvlucht, Shrek, Klaas Vaak, Grease, De Gelaarsde Kat en On Your Feet om er maar een paar te noemen. Nu zit Vajèn midden in het repetitieproces voor het musical spektakel Paramour, waar ze de rol van het meisje Indigo zal spelen. Wij spraken met haar.

Het gaat goed; zegt Vajèn als we haar spreken. Ik scheet in mijn broek de eerste dag toen ik hier begon. Het was zo spannend. We repeteren in het theater en ik kijk elke dag mijn ogen uit. Alles wat de talenten van Cirque du Soleil doen is echt bizar. Paramour heeft zo’n enorme cast met zangers, dansers en acrobaten. Dat er zoveel mensen bij deze productie betrokken zijn, ongelooflijk.

Er zijn volgens mij 52 mensen op het toneel. Ik moet alle namen nog leren maar het is heel erg gaaf. We zitten nu in de vierde week en alle scenes zijn al een beetje aangeraakt en de nummers zijn al gezet. Het is al een spektakel in de repetitieruimte dus ik kan niet wachten tot we dit op het toneel mogen doen. Het is echt iets heel bijzonders.

Op de vraag waar haar nog maar jonge carrière, die zo veel sprongen maakt, ooit zal stoppen met ontwikkelen zegt Vajèn; Ik had dit nooit verwacht. Dit is zo bijzonder. Ik vind het heel tof. Ik had mezelf nooit aangemeld voor deze auditie omdat ik helemaal niet bezig was met het buitenland. Maar soms kunnen dingen zo gek lopen. Ik ben er nu zo blij mee dat bepaalde dingen dan ineens zo op mijn pad komen.

Cirque du Soleil-musical Paramour

De voorstelling Paramour gaat over een meisje, Indigo. Haar allergrootste droom is om een filmster te worden. Zij zingt in een bar samen met haar beste vriend. Haar vriend is een songwriter en schrijft nummers voor haar. Op een dag wordt ze ontdekt door een enorm grote filmproducent in de bar als ze een van haar nummers zingt. De producent ziet in haar heel veel potentie. Hij maakt van haar een filmster. Ze speelt in film na film en ze wordt steeds succesvoller.

Haar beste vriend blijkt meer voor haar te voelen dan alleen vriendschap. De filmproducent heeft ook een oogje op haar en kan haar succesvol maken. Ze moet kiezen tussen ‘the love of millions’ met veel succes of roem of de echte liefde die geen succes of roem kan bieden. Dat is heel interessant om te spelen. Paramour speelt zich af in 1940 in de gouden tijd van Hollywood. Het is ht een groot spektakel waarvoor ik nu aan het repeteren ben.

Vliegen!

Ik mag vliegen! Ik ben de eerste week bezig geweest met het bungy werk en dus echt de lucht in en vliegen. Alles is weer nieuw voor me. Ik heb gelukkig geen hoogtevrees. Dat vroegen ze bij de auditie al. Ik ga namelijk redelijk hoog.

De repetitieperiode duurt lekker lang en het is heel fijn dat we nog even de tijd hebben want we gaan 14 april in première en de try-outs beginnen 4 april. Wij zijn nu nog echt aan het repeteren in de studio in het theater. In het theater wordt elke dag keihard gewerkt door de mensen van de techniek en ik zie elke dag hoe die enorme zaal technisch wordt klaargemaakt voor de voorstelling. Als ik dan ook nog zie hoeveel mensen er meewerken in de techniek aan deze voorstelling. Dat is bizar. Het is wel iets heel bijzonders maar voor mij ook doodeng. De Duitse taal is voor mij het eerste waarbij ik dacht “ah help!”. Het is voor mij een enorme uitdaging om me in vast te bijten en dat zo goed mogelijk te doen. Ik wil dat het zo dicht mogelijk in de buurt komt van “goed” want het is zoiets groots waar ik in sta.

Het is voor mij mijn eerste productie in Duitsland. Het is een Duitse show maar bijna niemand is Duits en de creatives zijn Amerikanen. Dus er zitten mensen uit veel landen in deze cast en dat is zo ontzettend leuk. Er zitten ook mensen van Cirque du Soleil bij, die de Broadway show in Amerika al hebben gedaan dus die nemen een enorme ervaring mee. Iedereen doet wat anders maar we maken samen deze show. En het bijzondere is dat het een musical is, want het heeft een echt verhaal met zang, dans en spel maar het wordt een enorm spektakel, juist door de mensen van Cirque du Soleil. Dat is een grote extra dimensie die van deze musical iets heel bijzonders maakt. Als je bij wijze van spreken een nummer hebt, wordt dat versterkt door de acrobaten die in dat nummer hun trucs doen en dat is heel bizar en tof.

Eerste dag

Mijn eerste dag van mijn repetities was in een enorme Tv-studio en de acrobaten waren al vijf weken aan het repeteren. Ik kwam binnen lopen en terwijl zij hun stukken repeteerden en ik keek werkelijk mijn ogen uit. Voor hen is dit de normaalste zaak van de wereld maar ik kon me bijna niet inhouden want ik stond steeds te applaudiseren. Zij dachten waarschijnlijk ‘laat haar nu maar want dit is de honderdste keer dat we dit doen’ maar ik dacht steeds weer; dit is niet normaal, dit is niet normaal.  Als buitenstaander weet je niet wat je ziet. Ik schrik me ook elke keer kapot. Ik heb samen met Anton Vetterholm, mijn tegenspeler, aan de kant zitten kijken en dan zijn we steeds bang dat er iemand valt. Elke keer denk je ; Hoe kan dit? Het is bijna onmenselijk wat ze doen.

Op de vraag of ze zelf dat niet zou willen proberen antwoordt Vajèn: Ik zou het niet durven. Ik denk hooguit: heel veel plezier maar laat mij maar hangen in mijn tuigje en ik kijk wel naar jullie.

Als ik vraag hoe de samenwerking is met Anton zegt Vajèn: geweldig, als die man gaat zingen. Niet normaal hoe goed hij kan zingen met zo’n mooie stem en daarnaast is hij heel erg fijn om mee samen te werken en heel erg lief. Ik ben heel blij dat ik naast hem mag staan.

Duitse taal

Wie is dein Deutsch Vajèn? Ze lacht en antwoordt; tja, in de hele cast zijn er twee Duitsers en de rest komt uit het buitenland. Als we overleggen gaat het in het Engels maar als we een scene gaan doen, schakelen we naar Duits. Dat is best wel moeilijk, ook omdat ik schakel van Nederlands naar Engels en dan naar Duits en dan ook andersom. We hebben gelukkig een hele fijne fonetic coach waarmee we een aantal keren per week samen werken aan het hoog-Duits en de juiste bühne Sprache. Als het even niet lukt dan vraag ik het aan Pasqualle, die AJ speelt, of aan Anton, want die werkt al tien jaar in Duitsland. Je wordt heel snel gesteund. Ik ben nog niet op mijn gemak omdat nu nog zo ongewoon is. Het blijft toch een script en ik wil dat zo goed mogelijk doen. Op het moment gaat al mijn aandacht daar naar uit.

Vajèn vliegt nog vaak heen en weer naar Nederland en dan is de logische vraag: hoe ziet jouw werkweek eruit? Deze week ben ik gewoon hier; lacht ze. `Maar vorige week was ik zaterdagavond even in Nederland voor een koffieconcert met René (van Kooten, red) wat heel erg leuk was en dan ging ik zondag weer terug. Ik repeteer van maandag tot en met zaterdag van 10.00-19.00 of soms wat langer en dan kom je ’s avonds weer thuis en duik je weer in het script, zoek je dingen uit of repeteren en dan slapen. Ik vind de repetitieperiode heel leuk omdat je zo met zijn allen toewerkt naar het moment dat je bij wijze van spreken naar vaste punten in het proces toewerkt. Zoals de montage of de eerste doorloop. Dat vind ik altijd heel bijzonder omdat je daar zo in zit.

Vajèn speelt tot en met eind augustus in deze productie en gaat daarna repeteren voor Kinky Boots. Dus ik speel niet super lang en daarna neemt iemand mijn rol over. Dat vind ik altijd moeilijk; zegt ze. Dan mag ik naar iets anders dat heel leuk is. Maar ik ken mezelf. Je bouwt toch een bijzondere band op omdat ik hier alleen ben en dat geldt bijna voor iedereen hier. Dat is toch een extra dingetje. Het wordt echt een deel van mezelf want de mensen die ik hier ken zijn de mensen van Paramour. En eigenlijk houdt het dan op.

Hamburg

Hamburg heeft Vajèn nog niet echt bekeken. Ik ben wel een paar keer het centrum in geweest; zegt ze. Ik heb al mooie plekjes gezien. Het wordt wel heel erg leuk om hier een tijdje te mogen blijven.

Ik verheug me heel erg op de nummers omdat ik zeer verschillende stijlen mag zingen in de voorstelling. Er zit een countrynummer, een jazzy-song met bigband gevoel, een prachtig disney-feel duet en een tango nummer in, wat met de Duitse taal supergoed werkt omdat het heel ritmisch is. Voor mij is de uitdaging de zang, los van de taal die nummer één is, omdat het verschillende stijlen zijn. Ik kan niet wachten om dat steeds meer te verbeteren zodat ik uit kan gaan zoeken wat waarbij hoort zodat ik mijn stem kan gebruiken om juist die stijl helemaal tot leven te brengen. Daar kijk ik heel erg naar uit. Dat gaat ook groeien als ik dat meer ga spelen. Ik vlieg niet zingend; lacht ze. Zodra ik op mijn pootjes sta, mag ik weer zingen.

Als we samen even terugkijken. Wij hoorden voor het eerst van Vajèn bij de perspresentatie van de musical Droomvlucht. Daar waar een meisje rustig op de achtergrond stond tot zij haar nummer mocht brengen. De pers was onder de indruk van haar stem. Inmiddels is er veel gebeurd. Mensen vragen wel eens: is dit nu wat je wilde en was dit het pad dat je wilde bewandelen? Dan zeg ik dan: de grap is, dat wat ik wilde wist ik. Dat ik theater heel bijzonder vond. Dat ik heel erg van zingen hield. Dat wist ik. Maar toch zijn de dingen wel op mijn pad gekomen. Niet dat ik denk, het komt voorbij en laat maar gaan. Ik heb het niet geforceerd, maar als het voorbij kwam heb ik het wel met beide handen aangepakt en soms denk ik bij mezelf: jeetje, wat een gave dingen heb ik mogen doen.

Het klinkt misschien hartstikke stom, maar hoe ouder je wordt, hoe meer je dat ook gaat beseffen en nog meer gaat waarderen. Dit is eigenlijk wat ik altijd wilde, ik wist ook dat ik dat wilde. Maar dat ik dan die kansen krijg. Want je kunt dat wel willen en auditie doen. Want mensen moeten ook denken: oh ja, in haar heb ik wel vertrouwen. Mensen, moeten wel in mij geloven. Ik ben gewoon blij dat ik al die mooie dingen mee mag maken. Want het kan zo afgelopen zijn en daar ben ik ook wel eens bang voor en dat weet ik ook. Je moet altijd auditie doen en er zijn zoveel goede mensen. Dat is bijna eng. Dan ben ik zo blij dat er iets op mijn pad komt en het lukt. Dan denk ik: dat ik dit mag doen en daar keihard aan mag werken en dan hopen dat het zo steeds weer door gaat. Mensen zeggen wel eens:  dan weet je het toch wel. Maar dan denk ik: nee, eigenlijk niet of eigenlijk weet ik nooit zeker of het zo blijft. Maar dat vind ik ook leuk, want je moet altijd proberen jezelf beter te maken. Ik streef wel altijd naar een soort van een betere versie van mezelf. Ik ben eigenlijk nooit tevreden. Ik denk eigenlijk nooit: dat ging super. Ik kan wel genieten, maar tevreden ben ik eigenlijk nooit. Dat ik denk: nou, dit kon echt niet beter. Ik heb altijd wel een puntje om te verbeteren.

Op de vraag of ze nog iets echt zou willen doen antwoordt Vajèn: Ik zou heel erg graag iets willen presenteren. Om me daarin te ontwikkelen is nieuw in die zin en als ik dan iets wil leren zou dat het wel zijn, denk ik. Het liefst wil ik dat je met mensen mag praten met een oprechte interesse in hun verhaal en dat je daarmee een televisieprogramma mag presenteren dat mensen hún verhaal vertellen.

Publiek en applaus

In de zaal van Paramour gaan ongeveer 1800 mensen. Als ik het slotapplaus mag ontvangen is dat heel bijzonder; zegt Vajen. Dat is ook het mooie aan theater. Als mensen vragen: wat vind je leuker, theater of film? Dan is dat moeilijk te vergelijken. Maar het feit dat je direct contact hebt met het publiek en dat je bij het applaus de gezichten van de mensen op de eerste rijen kunt zien. Dat mensen het mooi vonden, dat ze blij zijn of dat je ziet dat mensen ontroerd zijn. Dat is toch ultiem? Daar doe je het écht voor.

Op de vraag wanneer Vajèn tevreden is zegt ze: Ik ben tevreden begint ze, maar dan stopt ze.  Weet je, ik ben nooit tevreden maar ik denk dat als iedereen, met zijn eigen department, in deze productie tevreden en trots is op wat wij hebben neergezet, ben ik het ook. Als ik dan zelf het gevoel heb dat ik in het verhaal zat en niet bezig ben met alles er omheen.  Dat ben je namelijk toch. Ik ben bijvoorbeeld bang voor de taal. Als ik dat los kan laten, dat ik het gevoel heb dat de tijd voorbij is gevlogen en dat ik alles heb gegeven. Dan denk ik dat ik tevreden kan zijn.  Als het verhaal dan overkomt bij het publiek omdat ik dat dan alles los heb kunnen laten is het goed.

Als toeschouwer kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat Vajèn zich elke keer weer verbaasd is over waar ze nu weer in staat. Dat klopt; zegt ze lachend. Ik verbaas me ook wel heel vaak dat ik echt weer iets mag doen omdat het zo leuk is om het aan te gaan.

Ik heb het hier in Hamburg bij Paramour heel erg leuk. Ik vind het ook vet spannend. Ik ken nu het script uit mijn hoofd en dat is fijn en alles krijgt steeds meer vorm zodat ik het steeds weer iets los kan laten. Als we toe zijn aan de montage wil je het gewoon laten zien aan mijn familie en vrienden die dan komen kijken. Daar heb ik zin in.

Foto’s: Stage Entertainment en Vajen van den Bosch