Wat hebben Celine Dion, een ijsberg en een komisch script met elkaar gemeen? Ze komen samen in de nieuwste productie van De Graaf en Cornelissen. Titanique ging vandaag in première in het Chasse theater in Breda. Door het sublieme voorwerk van het marketingteam zijn de verwachtingen al op scherp gezet. De cast en creatives zijn nu al dusdanig hilarisch, chaotisch en als een spot on-Celine neergezet dat dat ook precies is wat men krijgt in de voorstelling.
Hollandse humor
Het stuk is van Amerikaanse origine en aan Jeremy Baker om de vertaling passend te maken op de Hollandse humor. Jeremy is een bekende naam in de musicalwereld, maar ook daarbuiten kan men hem kennen. Hij was vanaf het begin betrokken bij Koefnoen en heeft bij De Graaf en Cornelissen eerder musicals vertaald, zoals Mamma Mia! en de Rocky Horror Show. Wat Jeremy heel goed heeft gedaan is grappen voor elke generatie verwerkt. Van de boomers tot Gen-Z, van Zeg eens A naar Lil Kleine, en hier en daar ook ‘een lekkere platte’. Zo blijft de lach in de zaal en is er voor ieders wat wils om te gieren en te schuddebuiken.
Non replica
Maar buiten de klus tot vertaling had DGC ook nog meer kansen om een stempel te drukken op het al behoorlijk buitenlands succes (o.a. Londen en Broadway). Want men heeft de rechten tot een non-replica productie, oftewel een geheel eigen versie, weten te bemachtigen. Een non-replica is een productie waarbij alleen de rechten op de muziek en het script zijn gekocht, en het creatieve team een geheel eigen ontwerp, regie en choreografie bedenkt. En we weten dat DGC bekend staat om er vol voor te gaan, zonder betutteling of voorzichtigheid. Die garantie kunnen we dan ook wel geven.
Naast een redelijk deel vastgezet script zijn er tal van momenten gevuld met improvisatie. Het publiek op de eerste rij(en) is dan ook gewaarschuwd! De vierde wand wordt continu doorbroken wat het ook onvoorspelbaar chaotisch en erg vermakelijk maakt.
Ster van de avond
Iedereen kent het verhaal van ‘The Ship of Dreams’ de Titanic. Maar wat nu als dé Céline Dion overtuigd is dat zij ook op die Titanic zat? Kan natuurlijk niet, of toch wel? Hoe dan ook: Céline is wel echt de ster van de avond! Ze spreekt ook goed verstaanbaar Nederlands, hoewel nog met behoorlijk Frans accent. Maar het meest genieten is wanneer ze haar iconische songs inzet en elke noot loepzuiver ten gehore brengt. Renée van Wegberg laat zien dat zij door al haar kennis van en over Céline, een flawless personage neerzet die én heel grappig is, én fantastisch zingt. Het droge humoristische sausje van Renée zelf erover in de improvisatie maakt haar echt de ster van de avond.
Robbert van den Bergh
Hoewel er eigenlijk nóg een ster van de avond is als we op de publieksreacties afgaan. Open doekjes en hard gejoel voor Robbert van den Bergh, die de moeder van Rose speelt. En waar ze in de film al nukkig en genadeloos is, gaat ze in Titanique helemaal los. Wat superknap is, is dat Robbert 80% improviseert. De grote lijnen van de dialogen liggen wel vast, maar daaromheen pakt Robbert elke kans die er geboden wordt om actualiteit, publieks signalen of gedrag van medespelers om te zetten in een (komische) uitbarsting van woede, weemoed of wanhoop. Uiteraard zorgt de ‘vandaag-in-de-bonus’ grap voor gegniffel (Robbert is al jaren vaste stem van de Appie) en moet vooral Dana van de Geer als Rose het vaak ontgelden.
Komisch collectief
Nu verdient elk castlid een lofzang maar dat zal dit verslag te lang maken. Wat absoluut opvalt, is dat eenieder zijn verantwoordelijkheid pakt voor het collectief. Van kapitein (Rolf Koster) tot backing vocal (Thijs Kokke, Kim Reizevoort, Liesanne van Dongen, Lynn Mancel en walk-in Eli ter Hart). Van een arrogante zelfingenomen Cal (Mark Roy Luykx) met een waterpistool tot aan een Tina Turner-look-a-like ijsberg (Naidjim Severina). Van een Molly Brown (Cathalijne de Sonnaville) in een reddingsboot tot aan Jack (Calvin Kromheer) die half doodgevroren aan een deur hangt want het paste niet? Of liet Rose hem nu gewoon los?!
Voor het publiek dus genoeg te zien en vooral genoeg om te lachen. En als finale dan nog met zijn allen ‘My Heart Will Go On’ eruit gooien maakt het helemaal compleet. Sounds Gay, we’re in! Wat een feest, een heerlijk uitje voor iedereen!
Meer dan vijf sterren op toneel, in een vijf sterren productie! Rest ons te roepen: All Aboard! Koop je tickets op www.titanique.nl
Verslag en video: Mariska Steenbergen
Foto’s: Fleur van ’t Hoog
Flauwe grappen, onsamenhangend geheel, flinterdun verhaal dat niet te snappen is als je de film niet gezien zou hebben (heb ik wel) en vele referenties van verschillende generaties, waardoor er altijd grappen zijn om niet te begrijpen of grappen die niet interesseren. De show sprak mij niet aan… dat gezegd hebbende, hoorde ik om mij heen wel redelijk wat gelach, dus misschien was deze show gewoon niet voor mij?
De “Celine” insteek was niet prettig. Door het neppe Franse accent vaak ook niet goed verstaanbaar. Veelal waren de stukken waar ze de overhand nam, de mindere stukken van het geheel. Misschien dat ze daarop op de poster bij de toiletten, de naam verkeerd schreven als “Ceine”.
Stuk na de pauze was wel beter dan het eerste stuk en er zaten wel goede stukken in: Het stuk met de auto scene was bijvoorbeeld goed verzonnen. De deur scene ging misschien iets te lang door met Jack. De ijsberg was ver gezocht en ondanks dat dit het verhaal niet hielp, waren de liedjes de performance ermee wel goed. De improvisaties van Robbert van den Bergh waren wel een teken, dat het grappig had kunnen zijn. (rake grappen), maar overall was de show een samenraapsel dat niet goed samen plakte.
Te veel low effort grappen, te weinig substantie