The Dutch Maffia. Zo noemen ze ons hier. Omdat het hier in Duitsland sterft van de kaaskoppen. Waarom? Tja, nieuwe politieke en culturele zeden in eigen land, waardoor er eigenlijk geen droog brood meer te verdienen valt en de Duitsers staan ons aan de grens te lokken met blokjes kaas, maatjes-haring en open armen.

Dolblij met de huidige hollandse mores van toegangs-kaarten voor een drol en drie knikkers via allerlei veilings-sites, waardoor veel producenten geen theater meer kunnen maken en gedwongen moeten stoppen. Dus de vraag is vooral: Waarom niet?

Drie weken geleden ben ik vertrokken om Joseph Buquet te gaan spelen in Das Phantom der Oper. Een kleine, maar buitengewoon dankbare rol in één van de grootste musicals aller tijden. In het prachtige Neue Flora Theater van Stage Entertainment Duitsland.
Op een vroege maandagochtend, begin oktober, werden we verwacht in de kantine van het theater. Een bonte verzameling nationaliteiten (Amerikanen, Canadezen, Grieken, Italianen, Duitsers, Oostenrijkers, Zweden, Australiërs, Chinezen en een heel blik Dutchies) probeerde zichzelf verstaanbaar te maken met handen en voeten en steenkoolduits, onder het genot van een heerlijke lunch. Koffie en thee vloeiden rijkelijk en een aangename spanning hing in de lucht.

Die werd doorbroken door onze regisseur Rainer Fried, die ons voorstelde aan de rest van het artistieke team. Alles bij elkaar opgeteld stond er waarschijnlijk voor ruim een eeuw theatrale ervaring klaar om ons bont internationaal reisgezelschap door het repetitie-proces te loodsen.
Goed, de broodjes waren op, de partituren uitgedeeld, de repetities konden beginnen.

Dan maak ik nu even een enorme tijdsprong naar afgelopen zaterdag. Omdat er over de tussenliggende periode weinig te vertellen valt. Als het Phantom-team een voorstelling komt maken zal je dat weten ook! 6 dagen per week hebben we lange, lange dagen gemaakt om de voorstelling op de rails te zetten, elkaar te leren kennen, te wennen aan onze nieuwe omgeving en ons Duits bij te spijkeren. En weet je? Aangezien we allemaal vreemden in een vreemd land zijn verbroedert dat behoorlijk. En toen we laatst onze eerste volledige doorloop speelden zagen we wat het had opgeleverd. ‘We’ve got a show…!’, riep onze choreografe. Een luid gejuich steeg op en daarna was het tijd voor een stevige borrel.

De enorme waardering en het respect van Stage Entertainment en het Neue Flora is een warm bad, de stad Hamburg is wonderschoon en onze clubje Dutch Maffia steunt elkaar op de momenten dat we stiekem de Amsterdamse grachten en kroketten missen. En we zijn terecht een beetje trots dat we uit die duizenden mensen die in deze voorstelling wilden zijn uitverkoren. En we hebben zelf een alternate Christine mogen leveren! We hebben de werkelijk fantastische, net afgestudeerde Lauri Brons als boegbeeld van de Dutchies. Na drie weken speelt ze al een fantastische Christine met een gouden stem en breekbaar hart. Mocht Phantom weer naar Nederland komen, dan hebben we die rol alvast gecast. Kom haar en ons maar snel bekijken.

En dan nu de zon in. Om te lunchen met een vriendin die momenteel in Berlijn werkt. Ook een lid van The Dutch Maffia. Geen zorgen, dat Nederlands verleer je hier echt niet.

Süsse Grüsse. En tot de volgende keer.

MJ