In M-lab speelde de voorstelling The Carpen Stars na een succesvolle serie voorstellingen. De voorstelling vertelt het verhaal van Richard en Karen Carpenter die samen de groep The Carpenters vormden, en het publiek wordt in het kleine theater van M-Lab met de neus op de feiten gedrukt.

 

De voorstelling ‘CarpenStars’ beschrijft op charmante, dramatische en komische wijze de eenzaamheid van een superster. Karen ontving als beroemdheid zakken met fanmail en bespreekt deze en aspecten van haar leven met het publiek. Haar verhaal wordt versterkt door vele prachtige muzikale fragmenten. Deze worden live gespeeld en gezongen door de andere Karen op het podium die wij allemaal kennen: lief, vrolijk en vriendelijk.

Richard en Karen braken door in 1970, met hun vertolking van Burt Bacharach’s nummer “(They Long To Be) Close To You”. Deze single stond vier weken op de eerste plaats in de Amerikaanse hitparades. Hun daaropvolgende single “We’ve Only Just Begun” behaalde de tweede positie, en werd dus de tweede grote hit voor het duo. Beide nummers stonden ook op het album “Close To You”, dat een bestseller werd.

Om hun albums te promoten traden de Carpenters zeer veel op, zowel tijdens tournees als tijdens televisieshows. In 1973 werden ze uitgenodigd door de Amerikaanse president Richard Nixon om in het Witte Huis te spelen, waar op dat moment de West-Duitse bondskanselier Willy Brandt te gast was. Hoewel de echt grote hits verder uitbleven, bleef het duo zeer geliefd bij het publiek.

carpenstars photo

Medio jaren zeventig begon het intensieve optreden en het gebrek aan vrije tijd hun tol te eisen. Karen ontwikkelde een obsessie voor haar gewicht en leed aan anorexia nervosa. Dit kwam in 1975 aan het licht toen er optredens afgezegd moesten worden vanwege oververmoeidheidsverschijnselen van de zangeres, nadat ze bij een optreden in Las Vegas was flauwgevallen tijdens het zingen van “Top Of The World”. Op zijn beurt was Richard verslaafd geraakt aan methaqualon, een barbituraat. Deze gebeurtenissen leidden tot het einde van de liveoptredens van het duo in 1978.

Richard liet zich in 1979 opnemen in een kliniek in Topeka om van zijn verslaving af te komen. Karen besloot om solo verder te gaan, en ging in zee met producer Phil Ramone. Haar lp met meer disco-georiënteerd materiaal werd echter door de platenmaatschappij tegengehouden en bleef op de plank liggen tot 1996. Uiteindelijk kwam het duo weer samen toen Richard eenmaal van zijn verslaving was genezen. De persoonlijke problemen van het duo belemmerden de mogelijkheden echter. Het gerucht ging dat Karen braakmiddelen gebruikte, hetgeen haar hart zwaar belastte en beschadigde. Karen, die een volkomen normale schildklier had, nam ook nog eens tienmaal de toegestane dosering van een schildkliermedicijn in om haar stofwisseling te versnellen. Dit in combinatie met de enorme hoeveelheden laxeermiddelen die ze nam, verzwakte haar hart sterk.

De dood van Karen Carpenter zorgde ervoor dat er veel aandacht kwam voor eetstoornissen zoals anorexia nervosa en boulimia. Karens dood zorgde er ook voor dat beroemdheden voor eventuele eetstoornissen durfden uit te komen. Ziekenhuizen en therapeuten kregen steeds meer aanmeldingen van patiënten die zich wilden en durfden te laten behandelen. Voor de meeste mensen was het voor de dood van Karen Carpenter volledig onbekend dat er eetstoornissen bestonden, hetgeen het moeilijk maakte een diagnose te stellen en te behandelen.

Dit verhaal dat nog steeds actueel is, is de basis van deze voorstelling. Het begint met projecttie van videofragmenten van fans die nog steeds hun eigen versie van de hits van de Carpenters op Youtube zetten. De hits van de broer en zus Carpenter zijn nog steeds graag gehoord maar het liefelijke geluid en het mierzoete optreden verbergt de ellende waar zowel broer als zus van te lijden hadden. Richard leed aan medicijn verslaving en Karen had te lijden van intense zelfhaat, eenzaamheid ondanks haar beroemdheid, een extreem bemoeizieke moeder en anorexia, die een zware stempel drukte op deze talenten.

carpenstars-2

De voorstelling wordt gespeeld door Vanessa Thuyns die een stem heeft die verbazingwekkend dichtbij de stem van Karen Carpenter komt en de muziek weer laat herleven. De rol van Karen, als het ware backstage, wordt indrukwekkend gespeeld door Mylène Duijvenstein. Waar het publiek vrolijk meekabbelt met de Karen is daar ineens de echte Karen die zich eerst subtiel laat zien, maar zich ineens heel duidelijk manifesteert. Het is dan ook in een klap stil en er wordt niet meer gelachen. Desondanks is de muziek subliem, maar deze muziek heeft ineens een hele andere kleur en smaak gekregen. Het verhaal gaat verder tragisch door en op het videoscherm zijn de huilende fans te zien die Karen en Richard adoreerden. De fans die een zware stempel drukten op het leven van de broer en zus Carpenter.
In het stuk wordt je heen en weer geslingerd door alle emoties die Karen doormaakt, schitterend gespeeld door Mylène. Als dan de zoetgevoicde Karen geconfronteerd wordt met de door emoties en anorexia verscheurde Karen, valt ze stil en schakelt over op Jambalaya waarbij de andere Karen schreeuwt; niet weer die Jambalaya.

the-carpenters-4

De band, die in eerste instantie uit vijf personen bestond, is in het M-lab een groep van twee man die met hulp van een geluidsband tot een schitterend resultaat komt.
Het wonderlijke is dat de nummers van The Carpenters in je hoofd blijven rondzingen. Deze unieke muziek neemt weer bezit van je en ik betrap me erop dat ik nu weer de muziek neurie terwijl ik dit schrijf.

De Carpensters is een mooie voorstelling die heel duidelijk het verschil laten zien tussen Karen Carpenter zoals de hele wereld haar bewonderde en de echte Karen die een eigen leven leidde.

Meer informatie vindt u op http://www.carpenstars.nl/