Dieuwke Tönissen en Thomas Kuipers uit het vierde jaar van de afdeling Muziektheater van Codarts Hogeschool voor de Kunsten trakteerden ons donderdagavond op hun solo’s.

Dieuwke Tönissen begon de avond. Vele gekleurde zwevende ballonnen in de achtergrond gaven een mooi beeld. Dieuwke zong intens, duidelijk en heeft een mooie articulatie in zowel Engelstalige als Nederlandstalige nummers. Ze was ook zo beleefd om haar band (op piano, cello, contrabas en drums) voor te stellen voordat ze een prachtig stuk tekst voordroeg. Frustratie wist ze ook goed over te brengen en liet hierbij haar gezicht mooi spreken. Het onderwerp oma kwam regelmatig terug en later bleek dat het een ode aan haar onlangs overleden oma was. Ontzettend knap om met zoveel kracht en zo mooi ingetogen iets heel persoonlijks en intiems te delen en daarbij zichzelf staande weten te houden. Mooie solo.

Dieuwke en Thomas 68

Bij Thomas werden we bij binnenkomst verrast met zelfgebakken koekjes en een omgekeerde zaalopstelling: namelijk het publiek in de speelruimte op stoeltjes en kussens en niet op de tribune. Dit leverde een gezellige huiskamersetting op. Samen met collega’s en studiegenoten begon hij aan zijn solo. Het gebruik van de tribune gaf een leuk effect en er werd trouwens door henzelf ook nog volop van de koekjes genoten en knap doorgezongen. In een georganiseerde en soms geïmproviseerde chaos crosste Thomas zijn solo door. De lachsalvo’s denderden regelmatig door de ruimte en zijn veelzijdigheid kwam mooi tot uiting. Hij zingt gecontroleerd, kan de hoogte in en ook mooi laag. Dansen doet hij er ook gewoon even bij, op pumps! Hij durft zich kwetsbaar op te stellen en wist door zijn gevoelens te delen ook de gevoelige snaar te raken. Passie is bij Thomas het keywoord. We want more.

Voor de fotoreportage klikt u hier. 

Foto’s: Peggy de Haan
Verslag: Rosalie Kyvon