Sleep, eat, rehearse, repeat. De column van Milène van der Smissen

Sleep, eat, rehearse, repeat. De column van Milène van der Smissen

“Pretzels or peanuts, miss?” Ik kreeg een zacht duwtje van mijn castgenootje Nikki en gleed het slaapmasker van mijn ogen af. Met meerdere kronkels in mijn gezicht antwoordde ik de stewardess. “Pretzels, please” Ja, ik zat weer in het vliegtuig van Delta airlines. Dit keer onderweg naar Tampa om vanuit daar het schip op te gaan. EIN-DE-LIJK!

Afgelopen nacht had ik wakker gelegen vanwege de zenuwen en de excitement. Net als een kind van 6 dat de halve nacht wakker ligt, omdat de spanning rondom Sinterklaas niet te verdragen is. Nou..geen Sinterklaas gevoel gehad hier. Wel excitement dus.

En terecht. Zes weken lang heb ik met tien mensen in één appartement geleefd. Ik herhaal: tien! Ik sliep samen met Kayleigh en Ben in een kamer. Op een stapelbed. En aangezien ik de laatste was die een kamer uitzocht sliep ik bovenop het stapelbed. Inclusief gammel trappetje. Ik, iemand die per nacht minimaal 1x naar de wc moet. Je begrijpt..niet de meest ideale situatie, want bij elke beweging van mij beleefde Kayleigh, die onder mij lag, een lichte aardbeving.

Nee, ik kan niet wachten tot ik straks in mijn single cabin het rijk voor mezelf heb. Lees: rijk van een paar vierkante meter. Bovendien kijk ik er naar uit om een nieuwe omgeving in te gaan met nieuwe mensen en een nieuw ritme. De afgelopen weken bestonden toch grotendeels uit repeteren en repeteren en repeteren. Tegen het einde aan had ik mijn dipje wel te pakken. Zo moe dat ik was! Elke choreo die me werd aangeleerd verdween meteen naar God mag weten waar. Nee, mijn hersenen zaten vol. Overigens niet alleen bij mij maar ook bij de rest. Op een repetitiedag die eigenlijk al 20 minuten afgelopen had moeten zijn, maar zo was uitgelopen dat we nog een hele doorloop van een show moesten doen, zette ik mijn liefste puppy ogen op and I raised my hand. ” Can I do a suggestion, wouldn’t it be better to do this run tomorrow morning? I think we’re all tired and not focused anymore.” Mijn castleden keken me hoopvol en afwachtend aan. Iedereen dacht hetzelfde. Stilte… “Yeah, we understand.” Gelukkig, de leraren waren het ook wel met me eens..al had ik het idee dat het nogal gedurfd was om dit te vragen, want ik word nog steeds gepest met mijn “suggestion” uitspraak.

image2

Na twee dagen Thanksgiving Holiday kon ik er gelukkig weer even tegenaan. De plannen om naar Las Vegas te gaan werden helaas gecanceld, maar in plaats daarvan werd er geshopt en ben ik met M1 Ben (Singer) naar de musical Kinky Boots geweest. Maledancer Trenton en ik zijn weer een club ingegaan. En vooral snel weer uitgegaan, want dit was TOO MUCH to handle.

Het algemene werkpunt voor mij als F2: more feminine, more sexiness, think tall, chest up..oh en benen bij elkaar in een bavel. Hey..dat hebben we vaker gehoord. Energie uitstralen is nooit zo’n punt voor mij geweest. Alleen resulteerde deze energie regelmatig in klauwtjeshanden en een fysiek boyisch karakter. Mijn scoutingverleden doet me in dit vak niet veel goeds…

Okay, highheels aan en oefenen hoe te lopen. Enigszins embarrassed, maar uiteindelijk met succes. Want bij de laatste doorloop ging ik ervoor. Met mijn gouden highheels aan toverde ik mijn meest vrouwelijke ik naar boven. “Im on tonight, my hips don’t lie …” en ” Feeeeeeel the heat”. Dit leverde mij op de laatste werkdag twee dikke complimenten op. Yeah, die zitten in de pocket.

ms Rijndamtheater…here we come!!

Lees ook:

Twerking & brainfarting in LA. De tweede bruisende column van Milène
Mee naar Amerika met Milène van der Smissen, onze nieuwe columniste
Hoog niveau bij Bright Lights, Big City.

Meer musicalnieuws en meteen op de hoogte via Twitter? Volg ons op Twitter en klik hier.

Meer musicalnieuws en meteen op de hoogte via Facebook ? Like ons op facebook en klik hier.

2018-02-22T21:31:07+00:00 07/12/2014 9:57|

Leave A Comment