Musicalsites.nl was al eerder aanwezig op een van de try-outs van deze productie  en afgelopen woensdag was het dan zo ver: de première in het DeLaMar theater in Amsterdam. Het publiek was zeer divers: van jongelui tot oudere bezoekers, waarvan enkelen aangaven destijds de échte Snip & Snap in Carré te hebben zien spelen. Zowat alle 600 stoelen in de Mary Dresselhuys Zaal waren bezet en vol verwachting keek men uit naar het begin van de voorstelling.

De avond opende met de 4 revue-danseressen Susanne Büchner Presburg, Patricia van Haastrecht, Annerie van Loenen en Marcella Wisbrun (Frank Sanders Akademie voor Musicaltheater), getooid in kittige pakjes en met veren accessoires in de sfeer van zo’n 70 jaar geleden. Langzaam wijzigt het tijdsbeeld naar de moderne tijd, zo rond het jaar 2001, waar het beeld wordt geschetst van de hoogbejaarde Willy Walden (Burt Lamaker) in een verzorgingstehuis. Piet Muijselaar was reeds in 1978 overleden, maar zijn geest verschijnt in de gedaante van Stan Limburg. Beiden blikken terug op het verleden, een innige vriendschap tussen beide heren wordt getoond en samen werken zij toe naar De Grote Finale, de afsluiting van een tijdperk.

ja dit is revue-92 klDe productie bevat diverse flashbacks naar de revue-tijd van Snip en Snap en enkele van de bekendste liedjes en sketches passeren de revue. Beide heren vertonen saamhorigheid en zitten prima in hun rol. Verwacht als toeschouwer echter geen ouderwetse Snip & Snap revue, want deze productie is totaal iets anders. Denk niet de guitige kraaloogjes van Walden te zien of de echte aangeefzinnen van Muijselaar te horen, want dan kom je bedrogen uit. Wel wordt in grote lijnen hun gezamenlijke theatergeschiedenis weergegeven, inclusief theaterproducent René Sleeswijk (Arthur Roffelsen) en Willy’s vrouw ‘Deens dolfijntje’ Aase (Daphne Groot) die van grote invloed waren op hun leven. Daphne speelt overigens ook de verzorgster juffrouw Tessa en met verbluffend resultaat weet zij in één seconde haar gezicht en stem/accent dusdanig om te toveren, dat het iedereen onmiddellijk duidelijk is welke rol zij speelt. Verbluffend! Met haar Aase-lach ontroert zij de hele zaal.

 

Ondanks de minimalistische aankleding van het toneel wordt er intensief omgegaan met de belichting, waardoor je bij de flashbacks het gevoel krijgt langzaam te worden teruggezogen in het verleden. Ook de overgang terug naar het heden gebeurt voornamelijk via het lichtgebruik en het licht verschuiven van enkele decorstukken. Let ook op pianist Mattijs Verhallen die een dolkomische rol speelt als een medebewoner van het verzorgingshuis en die regelmatig grappige capriolen achter zijn piano uithaalt; óók terwijl het accent op de conversatie tussen ‘Walden’ en ‘Muijselaar’ ligt! De regie is in handen van Daniël Cohen.

ja dit is revue-62kl

Tekstschrijfster en theatermaker Femke Krist heeft een verhaallijn geschreven die deels gebaseerd is op feiten, maar deels ook niet geheel naar waarheid. Na maandenlang snuffelen in de theaterarchieven is dit verhaal ontstaan. Een verhaal wat nostalgie brengt naar de wereld van de revue van vlak voor de oorlog, totaan onze huidige problematiek van het personeel in de zorg: ‘te weinig tijd!’. Knap gedaan. Zoals Burt Lamaker het na afloop weergaf: “Mensen komen met een ander beeld van de voorstelling naar binnen dan hoe ze naar buiten gaan, maar we ontvangen enorm enthousiaste reacties!”. Wilt u ook gaan kijken, dan is dat mogelijk t/m februari 2013. Zie hiervoor de speellijst, klik hier.

Verslag Monique Picocrie

Foto’s Peggy de Haan