In een schoollokaal denkt meester Tuur vaak terug aan de oorlog, aan zijn buurmeisje Maartje en het grote geheim. De oorlog die hij als elfjarig jongetje samen beleefde met zijn vriendinnetje Maartje.

“Kinderen mogen zich niet bemoeien met de oorlog, maar de oorlog bemoeit zich wel met kinderen”, zegt Tuur tijdens de voorstelling. Oorlog is in de ogen van veel kinderen spannend, totdat ze er daadwerkelijk mee te maken krijgen. Jacques Vriens schreef het boek Oorlogsgeheimen en probeerde aan kinderen te laten zien dat je in de oorlog zomaar mensen kunt kwijt raken. Mensen van wie je veel houdt. Maarten Ebbers en Ida van Dril zijn samen met regisseur Pepijn Cladder er uitstekend in geslaagd om die boodschap over te brengen. De muziektheatervoorstelling Oorlogsgeheimen gaat over geheimen, helden en angsten maar ook over vriendschap, liefde en herinneringen.

Het Zuid-Limburgse dorp waar de elfjarige Tuur woont, is bezet door de Duitsers. Tuur en zijn buurmeisje Maartje vinden dit in het begin wel spannend. Maar langzaam maar zeker komen de kinderen erachter dat de bezetters in staat zijn tot de ergste dingen. De volwassenen proberen zoveel mogelijk voor hen geheim te houden: de Engelse piloot die op zolder verstopt zit, wie de Duitsers helpen (zoals hun eigen meester) en wie in het verzet zitten. Maar op een dag vertelt Maartje aan Tuur dat zij zelf ook een groot en gevaarlijk geheim heeft. Ineens komt de oorlog heel dichtbij.

De twee spelers spelen diverse personages en lijken moeiteloos van het ene karakter in het andere over te gaan. Voor het publiek is dit niet verwarrend. Doordat de voorstelling een raamvertelling is, kan moeiteloos worden geschakeld tussen de verschillende verhaallijnen binnen het verhaal. Daarnaast is een hoofddoekje, een legerjas of een sjaal al voldoende om van karakter te kunnen wisselen. Het decor is simpel, maar zelden heb ik zo’n doeltreffend decor gezien. Een wand wordt even later gebruikt als bed of als schuilplaats bovenin de hooizolder. De acteurs zorgen zelf voor deze omschakelingen, waardoor je niet uit het verhaal wordt gehaald.

Oorlogsgeheimen foto Andy Doornhein-1148

De kinderen in de zaal, maar ook de ouders leven mee met de personages en voelen de angst als er geschoten wordt of een vliegtuig neerstort. Om de spanningsboog af en toe even te laten vieren, worden er ook grapjes gemaakt in de voorstelling. Het laatste gedeelte is echter een aaneenschakeling van beklemmende momenten en wordt hier en daar een traantje weg gepinkt. Oorlogsgeheimen is er uitstekend in geslaagd om een stuk geschiedenis op een indrukwekkende manier te vertellen. Een verhaal dat waarschijnlijk meer bij blijft dan een geschiedenisles op school. Nu zien kinderen het uit het perspectief van de spelers en leren zij tegelijkertijd dat goed en fout zeker in oorlogstijd niet zo simpel is.

Oorlogsgeheimen foto Andy Doornhein-1281

Oorlogsgeheimen verteld op een integere manier het verhaal zonder te shockeren maar het verhaal van deze gruwelijke oorlog moet verteld blijven worden. Het was ook tekenend dat de kinderen achteraf vertelden dat ze het verhaal van de tweede wereldoorlog kenden maar niet dat het zo indringend was. Kinderen zaten met armen om elkaar heen of hand in hand geconcentreerd te kijken. De voorstelling is geschikt voor kinderen vanaf 9 jaar.

Kijk voor meer informatie op http://www.oorlogsgeheimen.com

Foto’s: Andy Doornhein

Verslag: Rob de Haan