‘Hotel barst uit zijn voegen’. De nieuwe column van Theun Plantinga

‘Hotel barst uit zijn voegen’. De nieuwe column van Theun Plantinga

Deze week wordt ernstig duidelijk dat het Hotel uit zijn voegen barst. De kleding en rekwisieten zijn niet om aan te slepen, de muziek met ons zang gaat de goede kant op, het decor is bijna klaar en ons repetitielokaal is te klein aan het worden.

Vanaf komende week gaan we repeteren in een grotere studio. De studio waar we nu vertoeven wordt te klein. Vaak is een grote zaal toneel zo’n 12 meter breed. Onze studio is de helft. Dat is nogal een rare toestand als Floor (regisseuse) vraagt om wat afstand te nemen van elkaar. Dat wil dus niet.

Ook is inmiddels duidelijk dat ik me zeker 18 keer verkleed tijdens de voorstelling. Dat gebeurt met ruim 14 kostuums die ergens moeten liggen. Ook gebruik ik sommige kostuums meerdere keren, maar moeten soms op het linker of rechter zijtoneel liggen. Ik probeer met man en macht die verkledingen helder te krijgen. Maar ik ontkom er nu niet aan dat ik vaak door de scenes loop omdat ik op de andere kant een haastverkleding moet doen.

Timing is erg belangrijk in het theater. Je wilt soms letterlijk voelen hoeveel stappen je neemt voor je in de scene stapt. Hoe vroeg moet je dan weg uit de coulissen, of de stappen op toneel geven een spanning mee. We staan nu met drie stappen voor elkaars neus, maar dat kunnen er straks wel tien zijn. Dus waar ik nu denk veel tijd te hebben, heb ik straks minder tijd omdat ik verder moet lopen. Het klinkt een niet noemenswaardig detail, maar voor een acteur wel degelijk essentieel.

Maandag gaan we de studio in voor het opnemen van de koortjes. Zijn we ook aan toe. We willen nu allemaal los van die piano, en alles met de orkestband meezingen. Wat we ook kunnen nu. Jeroen Sleijfer is Koning koortjes en heeft ons ook in ‘Hotel’ de nodige uitdagingen gegeven. Maar we zingen het als een klok inmiddels.
Hetgeen wat we maandag in de studio opnemen kan soms mooi ondersteunend zijn als we in het theater staan. Zeker als ik met mijn benen en armen in de knoop sta tijdens een haastverkleding. Haha.

Kortom, al beleeft het Hotel in het verhaal barre tijden, toch verkassen we naar een groter pand.
We gaan de goeie kant op en ik heb zin in zo’n laatste week. De laatste puntjes op de i, en dan lekker het theater in. Kijken of we met wat we gemaakt hebben, mooie plaatjes kunnen maken.

Tot volgende week.

Lees ook:
Ik wil dit ook!
Kan het gekker?
Dagboek Theun Plantinga. ‘ Hotel de Grote L’, vijf sterren!

2018-02-22T21:31:53+00:00 31/01/2016 14:02|

Leave A Comment