De zon schijnt door de vele ramen van het Maaspodium in Rotterdam als ik plaatsneem aan mijn tafeltje en een heerlijk kopje thee ingeschonken krijg van Aimée Mars. In het midden van de ruimte, die normaliter dienst doet als bar en foyer, staat een grote tafel met daarop verschillend servies en hapjes, aan schattige kopjes hangen kaartjes met “drink me” en de soesjes op het plateau spreken voor zich.

Ik ben vanmiddag op de verjaardag van niemand minder dan Alice, de Alice die een konijn volgt naar prachtig Wonderland. We kennen het verhaal allemaal wel, als we er niet mee zijn opgegroeid hebben we er zeker over gelezen in ons volwassen leven. Talloze films, verschillende vormen van het boek en natuurlijk ook vele toneelstukken zijn er geschreven, geregisseerd en gecreëerd gebaseerd op het verhaal van Lewis Carol, Alice in Wonderland. Dit jaar waagt ook Maas Theater en Dans regisseuse Moniek Merkx zich aan het maken van een theaterspektakel met als inspiratie Alice in Wonderland.
Het stuk gaat pas in januari in première, maar omdat het vandaag precies 150 jaar geleden is dat Alice werd geboren ben ik, samen met anderen, uitgenodigd om een kijkje te nemen in de Maas-keuken en te luisteren naar de filosofie achter Alice. Want waarom zou Alice nog een uitdaging zijn na al die films en theaterstukken?

Moniek opent de middag door te vertellen waarom zij, als artistiek leider, gekozen heeft voor Alice in Wonderland.
“Er zijn een hele hoop verhalen die al honderden jaren leven” zo verteld Moniek “eerst overwoog ik Peter Pan, als je jeugdtheater maakt ben je immers een soort Peter Pan, ook heb ik Alleen op de Wereld gelezen, maar dit beroemde boek -Alice in Wonderland- schoof ik steeds opzij, omdat ik het eigenlijk te ingewikkeld vond” daarna verteld ze geanimeerd hoe haar leven eigenlijk lijkt op dat van Alice en Wonderland, zoals al die regels waar ze zich maar aan moet houden. Of wat is echt en wat is nu eigenlijk niet echt, waar stopt de droom en begint de werkelijkheid. “Alice in Wonderland is waar geworden…”

Jan Veldman schreef voor Maas een script gebaseerd op de 2 bekende Alice in Wonderland boeken geschreven door Lewis Carol, een gedreven cast en 3 fantastische muzikanten gaan van dit verhaal een nieuwe belevenis maken.

Alice in Wonderland is een verjaardag, een verjaardag van een 12-jarig meisje, een meisje dat van kind naar puber groeit. De kindertijd wordt achter haar gelaten. Het begint met een keurig feestje met taart en thee en eindigt in een schranspartij. Alice wil er niet meer bij horen, ze wil weg van hen allen, wat typerend is voor de pubertijd.
Op de verjaardag van Alice zijn allerlei personages en deze groeien tijdens de voorstelling in de personages die je kent uit het boek, al deze personages zijn in zekere zin een deel van Alice haar persoonlijkheid en karakter. Zo spelen haar moeder, gebaseerd op de kat, en de gekke hoedemaker een grote rol. Maar ook de verlegen man en het konijn. En op een zeker moment, ook een mug… deze mug neemt Alice mee, mee door de spiegel, naar een spiegelland.

Een voorproefje van de scene met de mug en Alice, de mug in deze scene wordt gespeeld door één van de muzikanten die het geluid nabootst met zijn cello, Alice is met hem in gesprek en ieder geluid van de cello is een antwoord of een vraag van de mug zelf.
Na deze scene krijgen we ook een muzikaal voorproefje, een liedje dat gezongen wordt tijdens de voorstelling. 3 muzikanten; Djurre de Haan, Jelte van Andel en David Corel, spelen en zingen een prachtig lied wat de meeste bezoekers diep raakt. Het klinkt dromerig en emotioneel. Prachtig.

Nathanja vd Heuvel, schudt ons wakker uit de muzikale droom en vertelt ons wat meer over de filosofie achter Alice in Wonderland. Wat ons allemaal doet realiseren hoe de thematiek van Alice nog steeds zeer actueel is. Ze leest een stuk voor waarin ook quotes uit Alice in Wonderland worden voorgedragen.

Daarna krijg ik de mogelijkheid om nog even met Moniek Merkx te praten over, wat anders, theater maken en haar fascinatie met Alice in Wonderland. Ze vertelt dat de muziek in het stuk zelf gecomponeerd en bedacht is speciaal voor de voorstelling.
De muzikanten maken net zo’n groot deel uit van het stuk als de spelende cast. Het is collectief, muziek en theater samen. In samenwerkingen als deze komt de wonderlijkheid van het bedenken van een cello als mug ook naar voren.
Het verhaal begint in het stuk wanneer Alice, voor haar verjaardag, een boek -HET boek- cadeau krijgt en daar in begint te lezen en zoals de tijd voorbij schuift wordt ze langzamerhand opgenomen door het verhaal, op dat moment veranderd het decor ook mee. Het decor, de vormgeving, is vooral abstract zoals dat ook in dromen kan zijn je weet niet altijd waar je bent, waarom je er bent, wie je bent? Uit de film van Tim Burton kunnen bezoekers de 2 koninginnen terug vinden, de witte koningin en de rode koningin.

Alice in Wonderland is een grote zaal voorstelling, wat wonderlijk lijkt want de cast is vrij klein en er is geen groots orkest, maar het decor is een heel karwei en dat vraagt om een groter podium. De spelers worden gekozen door Moniek zelf, deels komen ze auditie doen maar anderzijds kiest Moniek ook spelers die ze eerder gezien heeft of mee gewerkt heeft. Grote audities doet ze niet meer “ik kan dan door de bomen het bos niet meer zien”. Kort vertelt ze nog over haar voorstelling “HELP” met muziek van The Beatles, waarmee ze ook naar Amerika is afgereisd en waar ze 70 keer in Seattle hebben gespeeld. Alice in Wonderland belooft een bijzondere voorstelling te worden.

Het was een interessante en inspirerende middag met heerlijke hapjes en een lekker kopje thee. Laten we proosten op Alice en haar 150 jaar…

Alexis Bloemen