Column van Chiara Re: en 5,6,7,8…

Column van Chiara Re: en 5,6,7,8…

Is de meest voorkomende zin wat uit de mond van een choreograaf komt. Naast Boem, Ta, Tsa, Toem, Pam, Padadam en ander onzin/geluid wat eruit komt als je een dans staat voor te doen.Ik schrijf het woord choreograaf op en ik besef dat ik gewoon kan zeggen dat ik choreograaf van beroep ben en eerlijk gezegd vind ik dat best kicken!

In mijn 3e jaar van mijn opleiding (Theaterschool Amsterdam) moest ik een stappenplan maken voor de aankomende 5 jaar. Graag had ik gezegd dat daar choreograferen tussen stond maar ik had niet gedacht dat ik deze kant op zou gaan en of dat dit überhaupt een mogelijkheid was . Wat ben ik ontzettend blij dat ik die kant WEL op ben gegaan. Het is te gek om iets in je hoofd te creëren om het daarna op toneel te zien!

Ik hoor je denken: Hoe komt zoiets eigenlijk tot stand? Komt ie!
Eerst luister ik veel naar de muziek en doe ik research over het verhaal. Ik kijk niet graag naar de choreo’s van de betreffende voorstelling omdat ik zelf de vrijheid wil hebben in mijn creativiteit. Wel kijk ik kort en maar 1x naar een filmpje als ik de sfeer wil proeven van een stuk/dans. Naast dat heb ik vooraf gesprekken met de regisseur over waar hij dans wil hebben en wat hij dan voor ogen heeft. Dan ga ik alle liedjes in delen uitschrijven met teksten als bijvoorbeeld: rustig, tussenstukje, dance break en druk/vol. Zo kan ik een globaal overzicht hebben over hoe een opbouw van een nummer is en wat ik ermee kan. Ik bedenk dan wat ik met het nummer wil, wie in het middelpunt staat en wat we met het nummer willen overbrengen.

Met mijn koptelefoon in de woonkamer (leuk voor de mensen die langs lopen) of in een studio sta ik dan alle kanten op te bewegen. Vaak bedenk ik losse flarden, en niet eens in de juiste volgorde, om het daarna als puzzelstukjes in elkaar te laten vallen. Meestal onthoud ik alles, maar tegenwoordig schrijf ik het vaak ook op. Vooral als je voor een grote cast van ongeveer 19 mensen zoals My Fair Lady moet bedenken wat ze allemaal per persoon moeten doen. Dat is gekkenwerk.

Dan ben je aan het repeteren en leer je de cast alles aan wat je in je hoofd hebt zitten. Soms is het lelijk wat je hebt bedacht en verander je het ter plekke, en soms heb je er gaten tussen zitten die je daar met de cast zelf wil uitproberen. Beetje bij beetje wordt het een geheel en uiteindelijk zie je het bij de montage samen komen met het decor, kostuums, licht en geluid. Dan sta ik te springen van vreugde en besef je even met wat voor moois je te maken hebt.

Na al die voorbereidingen, perspresentatie, uitmarkt, repetities, montage en try outs is het eindelijk zover. De première!
Mijn werk zit erop en ik weet dat ze er klaar voor zijn maar toch zit ik met zweethanden en een bonkend hart in de zaal. Ik heb geen controle meer en ik kan alleen maar hopen dat het goed gaat. Als ze dan daar op het toneel staan te stralen en ik om me heen kijk en het publiek zie glimlachen, glunder ik van trots. Wanneer ze dan na een dans uitbundig en enthousiast klappen, krijg ik het ultieme geluksgevoel en kippenvel over mijn hele lijf. Wauw, wat heb ik toch een geluk dat ik dit vak mag doen!
Zij gaan na de première verder en ik ga dan verder met een nieuwe productie/creatie en begint alles weer helemaal opnieuw.

Chiara Re
Chiara Re is begonnen met hiphop toen zij net 16 jaar was. Tot haar grote verbazing werd ze binnen een half jaar aangenomen op een MBO dansacademie. Na 2 jaar MBO is zij doorgestroomd naar het HBO, AHK Theaterschool (Jazz/Musical) en daar is zij in 2011 afgestudeerd met Urinetown de musical als haar stage.

Foto Andy Doornhein

2018-04-07T18:05:01+00:0010/12/2017 13:09|

Leave A Comment