“And the stars of tonight’s show: Benjamin Alicea, Kayleigh leMay, Damian Barray and Millie van der Smissen” Met een dikke vette smile op mijn gezicht, zwaai ik naar het publiek. Het gordijn schuift dicht..3,2,1. Weg smile, weg bavel, weg boobs naar voren. Allrightie, dat was nummer één van vanavond. Nog één te gaan.

Inmiddels knipper ik al een tijdje mijn eigen powerknopje aan en uit. Na zes maanden performen op schip kan ik onze shows zo’n beetje achterstevoren dromen. En ook al probeer ik mijn persoonlijke bootje steeds door een andere kapitein te laten besturen, ik betrap me er soms op dat mijn muscle memory iets gewoon doet zonder dat ik stap A,B en C al heb volbracht. Oepsie..Waarnemen, incasseren, reactie…van je A naar je B. Helaas moet op tel vier mijn arm melodramatisch uitgestoken worden en moet ik tijdens ‘I wanna know what love is’ verlangend reiken naar de zon… De zon, my ass. Alsof die me gaat vertellen waar de liefde te vinden is. Niet op dit godganse schip in ieder geval….of toch? Oke, laat ik hier verder niet over in detail treden.

Met een dikke kneudel in mijn stem zong ik vanmiddag nog gierend van het lachen de technical run. Het toevoegen van gekke stemmetjes en overdreven bewegingen is inmiddels een sport geworden van mij en Damian – male singer 2. We steken lekker de draak met de verplichte, dramatische handelingen en belanden bijna, opgaand in onze passie, in een ander soort stuk. ‘Fifty shades of grey’ is er niks bij volgens één van onze gasten. In de recensies sprak een vrouw namelijk haar gruwel uit over één van onze shows en refereerde naar deze boekenreeks. Deze mevrouw had blijkbaar de boeken nog nooit gelezen, want waar die vergelijking vandaan komt mag ook Joost weten. Ach, je kunt het ze ook niet kwalijk nemen. Een aai over de bol wordt nog wel als seksueel aanstotend gezien door de babyboomers op dit schip.

milene 2

Helaas, speeltijd is nu voorbij. Een break van 75 minuten (EN DAT IS LANG) en dan doen we nog een show. In de tussentijd kan ik bijna een volledige aflevering zien van ‘Game of Thrones’. Na ‘Sex and the city’ my new addiction. Elk vrij momentje van de dag settelen Lauren en ik onszelf in King’s landing. Man man, wat is dat een goede serie!

“TEN” Sam: “Thank you, ten” Ik: “Ten? Damn, I’m never gonna remember all those names.”
Sam barstte uit in een lachen. In een van de eerste weken, toen ik nog zo groen was als een groene appel die je moet eten als je zeeziek bent, had ik nog niet in de gaten dat “Ten!” “Thank you, ten” een call en response dingetje was tussen de backstage crew en de performers. Nu weet ik inmiddels dondersgoed wat het betekent..dat ik zo een mic check heb en me zo langzamerhand weer in mijn jurk mag gaan hijsen voor show 2! Damn, ik heb spierpijn. Why god heb ik ook al weer toezegd om 5x in de week een work out te doen? O ja, omdat het hier 1. nog steeds stikt van het vettige, zoetige, zeer foute eten en 2. Ik mezelf toch moet blijven uitdagen.

Over uitdaging gesproken. Onze vorige eventmanager (lees:bazin) gaf mij een keer de uitdaging haar te spotten tijdens de vroege show en overduidelijk naar haar te zwaaien. Hell yeah, zo moeilijk kon dat niet zijn. Voor 20 dollar ging ik die uitdaging dan ook wel aan. Er zou vast wel een geschikt moment voor zijn. Uiteindelijk heb ik de eerste 20 minuten van de show zo mijn best gedaan haar te vinden en was ik zo bezig met deze task dat ik spontaan mijn tekst vergat en er een jabbertekst voor in de plek zong. Elke performer herkent vast wel dat moment dat je 5 seconden van tevoren denkt “Wat is mijn tekst, hoe begint het aaaahhh??” Je hart die even een sprongetje maakt, maar je onderbewustzijn die op het laatste moment toch de juiste woorden doet laten verschijnen. Nou, dat had ik dus. Echter liet mijn onderbewustzijn me wel in de steek. Nee mevrouw de eventmanager kwam ineens de tweede show opdagen. Task alsnog voorbracht hoor en toch weer 20 dollar in the pocket.

Milene 3

“FIVE!” “Thank you five” Allright, chillkleding uit en mijn glitterglamour rode jurkje weer aan. Het liefst zo snel mogelijk want mijn twee mannelijke gaydansers staan altijd op de loer om een stukje bil of borst op te vangen. Het is zelfs zo erg dat ze tijdens mijn snelle omkleding pontificaal langs de andere kant van backstage komen om een glimp op te vangen. En dat terwijl die vliegende kadetjes toch al eerder voorbij zijn gekomen. What a mess!

Momenteel zijn we in het prachtige Noorwegen. De perfecte plek om te hiken en de mooiste uitzichten te beleven. Beetje jammer dat het qua klimaat zo,n verschil is met de Caribbean. En dat terwijl het in Nederland nou net zomer begint te worden. Achja, je kunt niet..”PLACES!! SHOWTIME!!” Alright, alright..toitoi there we go!

Wat ik zo leuk vindt aan de shows is dat ik zoveel verschillende personages mag spelen. Van de lady in red tot de rockchick. De prinses tot de verwaande, aanstellerige pokerspeelster.

Trentons hele valse noot tijdens classique. Hiken.
Tekst kwijt na denken over Amber. Code RED, tijdens lift in aces high tegen tafel aangeknald. Kayleigh met haar padoog, lauren G.I., Trenton kijkt bij de omkleding. Zingen met de halcats, communicator. Momentjes dat ik echt denk… Wat ben ik blij dat ik dit doe.

26 oktober 2014 verliet ik Nederland voor dit avontuur en vandaag, 13 juni, kan ik zeggen dat ik nog maar zes weken te gaan heb. En dat is maar goed ook, want ik ben er klaar voor om de Nederlandse zomer te gaan vieren. Maar ach, wat heb ik veel geleerd van dit avontuur. In regelmaat optreden voor een mannetje of 600 per show, verschillende karakters spelen, mezelf muzikaal blijven uitdagen, luisteren naar mijn medezangers, snelle omkledingen organiseren enzovoorts. Maar bovenal ben ik al mens ook erg ontwikkeld. Dat klinkt erg melodramatisch, maar ik heb echt het gevoel dat ik meer guts heb gekregen en meer opensta voor nieuwe avonturen. The sky is echt de limit