10 minuten voor aanvang? Nu al? Ik moet mijn pruik nog op, mijn tanden nog poetsen, mijn kostuum nog aan.. een lichte paniek maakt zich weer eens meester van me. De altijd kalme mevrouw van Wegberg glimlacht rustig terwijl ze nog een laatste kloddertje zwart rond haar ogen aanbrengt en zo Liesbeth List wordt. Hoe blijft zij toch altijd zo kalm? Als een ware Speedy Gonzales sta ik toch nog ruim op tijd klaar in de coulissen en luister naar het heerlijke geluid van een zaal die vol stroomt. “Goedenavond” klinkt de stem van Hans Cornelissen en het wordt muisstil. Renee loopt op, de eerste celloklanken klinken, kippenvel, altijd weer kippenvel. Dan mag ik, ik loop het toneel op kijk de zaal in en voel me “even eeuwig”

Misschien heb ik wel een van de vreemdste banen die er bestaat. Op maandagochtend, als de rest van Nederland met frisse tegenzin naar het werk gaat, slaap ik uit, ga ik ergens een heerlijke chai tea latte drinken en rommel ik een beetje aan. (op een echt fanatieke dag ga ik misschien wel nog eventjes bikram yoga-en of zwemmen) De andere dagen van de week proppen we ons met z’n allen in een busje om ons daar op te rollen tot een balletje met een kussentje in je nek en daar net niet helemaal lekker liggend vaak nog een klein tukje te doen. Leo (onze Amsterdamse buschauffeur) rijdt ons ons naar Vlissingen, Meppel of “verder”. En daar in het theater aangekomen gaan we dan eerst op zoek naar een magnetron waar we ons eten keurig in een rijtje klaarzetten. Iedereen heeft z’n eigen maniertjes in het theater.

IMG 8647

Ik ben toch wel stiekem iemand die een vaste routine heeft. Even kijken als hoeveelste ik aan de beurt ben in de magnetronrij “ah weer als een van de laatste, top” dan naar de kap en grime. “hooooi kan ik alvast geboekelt worden?” – Raar woord eigenlijk, boekelen. Het betekend dat iemand een soort kleine hele platte knotjes van je haar maakt, daar gaat een kousje overheen en daar kan je pruik dan weer overheen. – dan eten, zenderen, soundchecken, opmaken, als ik op dit moment nog tijd overheb is hier ruimte voor improvisatie (denk aan thee, nougat met karamel eten, spelletjes doen in de artiestenfoyer etc), pruik op, omkleden, tandenpoetsen, deootje, parfummetje en spelen maar. Wat is dat trouwens toch, dat je altijd persee met net fris gepoetste tanden en lekker geurend dat toneel op wil? Zullen de mensen op rij 1 ruiken dat je je tanden gepoetst hebt?

Liesbeth de musical 35

Van het spelen geniet ik elke dag, ja het is een baan, ja ook ik ben wel eens moe of chagrijnig. (bijvoorbeeld als je net gehoord hebt dat je die rol die je zo graag wilde voor komend seizoen net niet hebt gekregen, omdat iemand anders er toch net ietsje beter in past) Maar al-tijd als ik het toneel op loop voel ik me heerlijk. Een gevoel dat zegt dat alles goed is. Ik voel me, ook al speel ik een rol, op dat toneel meer mezelf dan waar dan ook. Even eeuwig. Daarom sleep ik mezelf elke keer weer naar die zenuwslopende verschrikkelijke audities. Daarom rol ik mezelf elke dag weer op in dat busje.

2017 10 04 PHOTO 00000161

Dat busje stappen we natuurlijk trouwens weer in na de voorstelling. Eerst alles weer opruimen en inpakken, meestal nog een drankje in de foyer van het theater en hup terug naar Amsterdam. Op de terugweg gaan de chipszakken open, de zoet/zout gemixte popcorn vliegt je om de oren en er is er vaak ook nog wel een drankje. Soms wordt er nog heel fanatiek ‘black stories’ gespeeld en soms val ik dan uiteindelijk toch nog in slaap. In Amsterdam aangekomen stap ik op mijn fietsje naar huis en morgen mag ik weer. Weekend kennen we niet, maar dat geeft niet. Ik hou van dit werk en voel me bevoorrecht dat ik iets mag doen waar ik met zoveel liefde voor gekozen heb. “en ik kijk met open ogen naar de zin van mijn bestaan’

Scene foto Liesbeth: Roy Beusker