Bizarre “Don’t look back baby”

Bizarre “Don’t look back baby”

De vooraankondiging van Don’t look back baby was al veelbelovend: U gaat kijken naar het onwaarschijnlijk waarachtige verhaal van 10 zangers die met hun stem de stenen kunnen laten huilen. U zult verliefd raken, u zult naar ze smachten. U zult uw verstand verliezen en met ze willen vrijen.

Maar dan breken ze uw hart doordat ze trouw beloven aan een vreemdeling. U zult veranderen in een slang en als wraak spuit u gif in de enkel van de vreemde. Maar dan versteent uw hart en begint, ook voor u, de bloedstollende tocht naar de onderwereld. You will walk alone, to retrieve your love and return back home. Of het loopt heel anders, dat kan ook… Wat zeker is dat u een wonderschone onthutsende avond over de liefde tegemoet gaat.

Don’t look back baby is gebaseerd op het verhaal van Orpheus. Op Wikepedia staat het verhaal in het kort beschreven: Evenals Hercules vertrouwde op zijn lichaamskracht, durfde dan ook Orpheus op de wondermacht van zijn lier vertrouwen en het wagen in de Tartaros af te dalen, ten einde de god van de onderwereld te smeken, hem zijn geliefde gade Eurydice terug te geven, die hem door een noodlottig toeval vroegtijdig ontrukt, en met wier dood hem alle levensvreugde ontnomen was. Hij daalde naar de Tartaros en vroeg Hades om een gunst zijn vrouw terug te geven, Hades wilde dit niet. Toen ging Orpheus op zijn lier spelen en ontroerde Hades zo dat hij er mee instemde. Er was slechts een addertje onder het gras, hij mocht niet omkijken naar Eurydice totdat zij uit de Tartaros waren. Onderweg vroeg Orpheus de hele tijd aan Eurydice: Ben je daar nog? zij antwoordde keer op keer met: Ja, liefste, ik ben er nog. Op een keer kwam er geen antwoord. Daarom keek Orpheus in zijn schrik om zonder erbij na te denken en verloor hierdoor zijn eeuwige liefde Eurydice.

Ik was niet bekend met dit verhaal en dus zat ik met een “open mind” in de zaal. De heftige teksten beloven veel en maken dat ook volledig waar tijdens deze voorstelling. Het mooie van de voorstellingen van deze groep is dat het me veel doet wat er gespeeld wordt zonder dat ik daar een vinger op kan leggen. Na het lezen van het verhaal, dat ik beter vooraf had kunnen doen, valt alles op zijn plaats.

Tijdens deze voorstellingen wordt er met alle mogelijke audiovisuele middelen gewerkt op een slimme, indrukwekkende en ontluisterende manier. In een rollercoaster van emoties en muzikale inventiviteit wordt het publiek meegenomen in het verhaal waarbij het publiek zeker niet gespaard wordt. Denk je net even rustig te kunnen zitten gaat het verhaal ineens op volle snelheid door en voor je het weet krijg je een microfoon en wordt er verwacht dat je meezingt. Verwarring alom.

In het begin wordt er over de hele breedte van het toneel gespeeld maar als Orpheus van het toneel is verdwenen en het verhaal zich verplaatst naar Hades en de hel wordt er met een videocamera gewerkt waarbij het stuk geprojecteerd wordt op de muur. Hoewel de camera en spel voor mijn eigen neus gespeeld wordt gaat mijn blik toch naar de projectie maar kijk ik ook gefascineerd naar de acteurs voor de camera. Die prepareren zich buiten beeld op de scene die ze later voor de camera zullen spelen maar zichtbaar voor het publiek. Die inventieve combinatie van toneel en film en het verhaal en schitterende wijze waarop dit gespeeld wordt, maakt deze voorstelling uniek en vernieuwend.

Suzanne Kipping, Amir Vahidi, Loulou Hameleers, Lucia Kiel, Annelinde Bruijs, Robbert Klein, Gerty van de Perre en Martin Snip speelden en zongen een baldadige en hitsige opera gebaseerd op de mythe van Orpheus. Minou Bosua en Anouk Beugels begeleidden de groep. Het mooie intense spel en zang van Suzanne, de rauwe stem in combinatie met de wanhoop in zijn spel van Robert, het schijnbaar makkelijk spelen en zingen samen met de veelzijdigheid van Amir zijn slechts een paar aspecten die deze groep maken tot wie ze zijn.

De plannen zijn groot en terecht want deze groep is uniek. Te midden van de heftige stormen die razen door ons culturele landschap, ontploft er binnen de muren van de afdeling Muziektheater van Codarts een klas uit zijn artistieke voegen. De eindexamenklas van 2013 trekt zich niets aan van de op handen zijnde malaise en de bezuinigingen in de kunst. Zij besluiten tegen alle commerciële en individuele tendensen in een collectief te vormen. En Club Gewalt was geboren. De 10 mannen en vrouwen spuugden in elkaars handen en doken met elkaar het bed in. Daar schreven zij gezamenlijk een vierjarenplan en bedachten in totaal een stuk of 92 nieuwe voorstellingen die u de komende vier jaar kunt gaan zien in schouwburgen en bordelen, bioscopen en tuincentra.

Klik hier voor de fotoreportage

2018-04-06T22:05:25+00:0020/06/2013 6:50|

Leave A Comment